Πάτρα – Παιδική Στέγη: «Εφυγε» η ψυχή της Στέγης Έφη Γραφάκου-Μαργώνη

Η «Παιδική Στέγη» τροφοδοτείτο αρχικά κυρίως με παιδιά από τις περιοχές της Αγίας Τριάδας, του Σκαγιοπουλείου και των Ψηλαλωνίων. Τα παιδιά αυτά στις μέρες μας είναι πλέον 40άρηδες, 50άρηδες και 60άρηδες…

Οι αναμνήσεις είναι πρόσωπα, συναισθήματα, ιστορίες…

Πόσες τέτοιες άραγε θα μπορούσε να εξιστορήσει η αείμνηστη, πλέον, Εφη Γραφάκου-Μαργώνη, η επί σειρά ετών «ψυχή» της «Παιδικής Στέγης», του ιστορικού παιδικού σταθμού στον οποίον από το 1952 μέχρι τις αρχές της 10ετίας του ΄80 «φώλιασαν» γενιές και γενιές μικρών παιδιών (ανάμεσά τους και ο γράφων).

Η είδηση της απώλειας της «κυρίας Εφης», όπως την ήξεραν όλοι, σκόρπισε συγκίνηση σε όλους όσοι είχαν περάσει από το Νήπιο και από το Προνήπιο της «Παιδικής Στέγης», ενός ιδρύματος που υποστήριξε στην πράξη κι ενεργά την εργαζόμενη μητέρα στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.
Αλλά κι αμέσως μετά, κατά τις 10ετίες του ΄50, του ΄60 και του ΄70, όταν η ζωή άρχισε να βρίσκει σιγά-σιγά το δρόμο της και η ειρήνη προσέφερε απλόχερα στους Ελληνες τους καρπούς της, ήρθε η κορύφωση της λειτουργίας της «Παιδικής Στέγης». Ηταν τότε, όταν τα μεγάλα εργοστάσια στην παλιά βιομηχανική ζώνη της Πάτρας (κατά μήκος της Ακτής Δυμαίων δηλαδή) απασχολούσαν χιλιάδες μητέρες, οπότε η απάντηση στο που θα εμπιστεύονταν εκείνες τα παιδιά τους ήταν εύκολη υπόθεση. Και πώς να μην είναι από τη στιγμή που ήταν σε λειτουργία ο εν λόγω παιδικός σταθμός.
Και προσέξτε: Μιλάμε για τις εποχές όπου μεσουρανούσαν κολοσσοί για την τοπική και ευρύτερα ελληνική οικονομία! Ο Λαδόπουλος, η Πειραϊκή-Πατραϊκή, η Veso, η Pirelli, τα Σφαγεία, ο Σπηλιόπουλος, η ΑΒΕΞ, η ΕΛΒΙΡΑ και τόσες άλλες βιομηχανίες, βιοτεχνίες και επιχειρήσεις που είχαν υπό τη δούλεψή τους χιλιάδες εργαζόμενες γυναίκες. Τη λύση είχαν δώσει ευπατρίδες μεγαλοβιομήχανοι της Πάτρας, οι οποίοι χρηματοδότησαν τη λειτουργία ενός πρότυπου παιδικού σταθμού.

Και κάπως έτσι, όλα τα μικρά παιδιά των ηλικιών από 3 έως 6 ετών έβρισκαν τη δική τους… παιδική στέγη. Εκεί όπου τα περίμεναν η κυρία Εφη Γραφάκου-Μαργώνη και πολλές ακόμη κυρίες και νηπιαγωγοί.

ΦΑΓΗΤΟ, ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΜΑΘΗΣΗ

Το πρόγραμμα των παιδιών, ήδη από τις πρώτες 10ετίες λειτουργίας του σταθμού, ήταν γεμάτο! Κι όταν λέμε γεμάτο, εννοούμε γεμάτο! Τα παιδιά πήγαιναν στην «Παιδική Στέγη» πολύ νωρίς το πρωί, πριν να πιάσει η μητέρα τους δουλειά στο εργοστάσιο και παρέμεναν εκεί μέχρι αργά το απόγευμα. Ετρωγαν πρωινό, μεσημεριανό, μάθαιναν την «αλφαβήτα» και αριθμητική, έπαιζαν, έκαναν αθλητισμό, μάθαιναν ζωγραφική και μουσική, κοιμόντουσαν το μεσημέρι, είχαν τα δικά τους ρούχα, σεντόνια και ντουζ, οι κυρίες που τα φρόντιζαν τα πήγαιναν καμιά φορά και εκδρομή ή βόλτα στο κέντρο της Πάτρας, ακόμη και για μπάνιο στο τέρμα της οδού Βορείου Ηπείρου (η περιοχή ονομαζόταν παλιά «Αλάσκα»). Οσο προχωρούσε η τεχνολογία, το πρόγραμμα είχε και προβολή βίντεο και ντοκιμαντέρ, με την «Παιδική Στέγη» να προσφέρει τα πάντα!

ΕΚΛΕΙΣΕ ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΚΥΚΛΟΣ

Η «Παιδική Στέγη» ολοκλήρωσε τον κύκλο της στις αρχές της 10ετίες του ΄80, όταν έδωσε σταδιακά τη θέση της σε Δημοτικό Σταθμό (το κτίριο ανήκει στον Δήμο). Με το ταξίδι της «κυρίας Εφης» στην αιωνιότητα, κλείνει ένας ακόμη ιστορικός κύκλος. Ομως, οι άνθρωποι ξεχνιούνται μόνον όταν πάψουμε να τους θυμόμαστε…

Ο ΚΥΡ ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΟΔΗΓΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ

Αρχές 10ετίας του ΄80. Ο γράφων είχε ραντεβού κάθε πρωί με τον κυρ-Γιάννη. Ετσι τον έλεγαν τον οδηγό του σχολικού λεωφορείου που μας μετέφερε κάθε μέρα στην «Παιδική Στέγη». Ηταν ένα γεμάτο δρομολόγιο, το οποίο έφτανε μέχρι το Ψαροφάι και τα Ταμπάχανα, προτού το κίτρινο λεωφορειάκι πάρει το δρόμο για τη συμβολή των οδών Βύρωνος και Κορυτσάς. Η παράδοση και η παραλαβή γινόταν από τη γιαγιά Ρόη ή τη θεία Ντίνα στη στάση της πλατείας Ελευθερίας και στη συνέχεια η μέρα γέμιζε χρώματα, παιχνίδι και αγνότητα. Καμιά φορά και καραμέλες και μπισκότα που μας προμήθευε ο αξέχαστος θείος Λάκης από τον φράχτη στην οδό Βορείου Ηπείρου, «αδειάζοντας» για πάρτη μας το περίπτερο που υπήρχε εκεί. Δεν μπορώ να γνωρίζω πού βρίσκονται σήμερα οι τότε «δασκάλες» μας στην «Παιδική Στέγη» ή αρκετοί από τους φίλους με τους οποίους κάναμε τις πρώτες σκανδαλιές. Εχουν περάσει, άλλωστε, τέσσερις 10ετίες από τότε. Το σίγουρο είναι, όμως, ότι όντως εκείνα τα χρόνια ήταν τα καλύτερα.

pelop.gr

Σχετικά Άρθρα

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ