Γράφει η Βάσω Σωτηροπούλου,
(Εκπαιδευτικός)
Ο άνεμος της επικαιρότητας έφερε στις οθόνες μας μια εικόνα που παραπέμπει συνειρμικά σε εποχές που ελπίζαμε ότι πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Η εμβληματική πολιτικός και βουλεύτρια του κυβερνώντος κόμματος κυρία Ντόρα Μπακογιάννη απευθυνόμενη σε εργαζόμενη στον τομέα της Υγείας της είπε βλοσυρά: «Κλείσε το στόμα σου, πουλάκι μου, κλείστο».
Μετέπειτα διάβασα ότι η κυρία της οποίας εζητήθη να κλείσει το στόμα της είναι η Πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων του πρώην Θεραπευτηρίου Ψυχικών Παθήσεων στα Χανιά.
Η απάντησή της στην πολιτικό ξεπέρασε κάθε προσδοκία.
«Τους μουγκούς και τους σκυμμένους να τους αναζητάς αλλού» της διεμήνυσε.
Ίσως ήταν όντως μια ατυχής στιγμή που όλοι έχουμε να θυμόμαστε καποια παρόμοια.
Η γράφουσα πάρα πολλές.
Άλλωστε, τα λόγια έτσι και τα εκσφενδονίσεις δε γυρίζουν πίσω.
Πόσω μάλλον εκείνο το «Βούλωσε το στόμα σου, γιατί τώρα μιλάω εγώ» σε ελεύθερη μετάφραση.
Και πάλι όμως…
Εντάξει, άνθρωποι είμαστε, βρε αδερφέ.
Ζητάμε συγγνώμη και μένει εκεί.
Ωστόσο, στην εν λόγω περίπτωση υπάρχει κάτι που εμένα τουλάχιστον αναταράσσει το μέσα μου.
Το ύφος της αλαζονείας.
Της πολιτικής αλαζονείας εν προκειμένω.
Γιατί η πολιτική αλαζονεία δεν είναι πρωτίστως ελάττωμα.
Είναι ύφος.
Ο αλαζόνας την αλαζονεία του την αποτυπώνει στο πρόσωπό του και την συνταιριάζει με τα χαρακτηριστικά του.
Πχ μαύρα μάτια, πυκνά φρύδια, λεπτή μύτη, αλαζονικό ύφος.
Στην περίπτωση που συζητάμε ίσως αυτή η αλαζονεία να είναι και απόρροια μιας συγκεκριμένης πολιτικής διαδρομής που συνοψίζεται στον όρο «οικογενειοκρατία και Άγιος ο Θεός».
«Αρχή άνδρα δείκνυσι», έγραψε ο μεγάλος μας ιστορικός.
Ισχύει και για τη γυνή.
Μάλλον ήρθε η ώρα ο πολιτικός ανεξαρτήτως χρώματος να κατέβει από το βάθρο του και να αγκαλιάσει τον πολίτη που στενάζει.
Ταπεινότητα αρμόζει, όχι αλαζονεία, όχι επίκριση.
Αρμόζει επίσης να θυμηθούμε ένα αγαπημένο ποίημα του Τούρκου συγγραφέα και πολιτικού ακτιβιστή, του Αζίζ Νεσίν που στηλιτεύει τη λογική της σιωπής και μας προτρέπει να μιλάμε.
Γράφει λοιπόν:
«Σώπα ο ένας,σώπα ο άλλος…
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «ΣΩΠΑ» και μαζευτήκαμε πολλοί,
μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!»
Στο τέλος ο ποιητής γράφει το καλύτερο.
Αλλά θα σας αφήσω να το διαβάσετε μόνοι σας.