Του Δημήτρη Π. Μητρόπουλου-(Νομικός)
Η δημοκρατία δεν είναι μουσειακό είδος… Είναι το καλύτερο σύστημα ζωής ενός κοινωνικού συνόλουπου έχει εμπνευστείο άνθρωπος. Εγγυάται την ισοτιμία «τού Άλλου», τη ζωή και την πρόοδο όλων. Και αν ένα εθνικό σύνολο βαρύνεται περισσότερο από κάθε άλλο για την επαναφορά της στην ορθή γραμμή πλεύσης, αυτό είναι πρωτίστως οι Έλληνες που την εφηύραν με την περίφημη Συνέλευση του Δήμου και το «Τις αγορεύειν βούλεται;».
Αυτό ανεμνήσθηο Σχολάρχης τού Βασιλικού Γυμνασίου Αθηνών στην Πλάκα (του σημερινού Πρότυπου Πειραματικού Γυμνασίου), ο περίφημος Γεώργιος Γεννάδιος (1784-1854), όταν ο Γέρος τού Μωριά, εκστασιασμένος από τα νοήματα της διάλεξής του, ζήτησε να μιλήσει και αυτός στους μαθητές (7-10-1938). Κι επειδή η μεγάλη αίθουσα του σχολείου δεν χωρούσε τους αυθορμήτως προσερχομένους στο άκουσμα ότι θα μιλήσει ο Κολοκοτρώνης, ο Σχολάρχης αποφάσισε η ομιλία να γίνει την επόμενη ημέρα (8-10-1938) από το ξεχασμένο για αιώνες βήμα τής Πνύκας.
Την επομένη συγκεντρώθηκαν πρωί-πρωί αμέτρητοι Αθηναίοι, περιστατικό που ανησύχησε τους επικεφαλής τής Βαυαρικής Στρατοχωροφυλακήςώστε να απαγορεύσουν την ομιλία φοβούμενοι μια λαϊκή εξέγερση… Κι αυτό, μολονότι ο Κολοκοτρώνης είχε συμφιλιωθεί με τον Όθωνα και είχε αποδεχθεί τον διορισμό του ως μέλος τού Συμβουλίου Επικρατείας, που δεν ήταν βεβαίως δικαστικό σώμα (όπως σήμερα) αλλά πολιτικό-συμβουλευτικό όργανο του ηγεμόνα. Μετά από διαπραγματεύσεις που διεξήγαγε ο Γεννάδιος, οι φόβοι διασκεδάστηκαν και ο Κολοκοτρώνης απηύθυνε στους μαθητές και σε όλους τους πολίτες έναν σπουδαίο λόγο,στον οποίο συνόψιζε τα διαχρονικά παθήματα αλλά και τα επιτεύγματα του Γένους των Ελλήνων και έδωσε παραινέσεις στη νέα γενιά να υπερβεί τα ελαττώματα των προηγουμένων.
Δεν είναι σκοπός τού παρόντος άρθρου να αναλύσει τον μνημειώδη λόγο τού Κολοκοτρώνη. Επειδή όμως «οι χρόνοι είναι δίσεκτοι και οι μήνες οργισμένοι» (κατά το δημοτικό «Τραγούδι τού νεκρού αδελφού») και κανένα καλό δεν προοιωνίζεται για την Ελλάδα και τον κόσμο από αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη, καλό θα ήταν να ανατρέξουν όλοι στον αυθόρμητο αυτό Λόγο.
Και βέβαια θα ήταν φρόνιμο να μην χρησιμοποιούνται οι ιεροί αυτοί τόποι για ιδιοτελείς δημόσιες σχέσεις των κυβερνώντων με τους ισχυρούς τής γης, αφού η λειτουργική τους ανάμνηση στους πολίτες τού κόσμου μάς συντηρεί ακόμη, όχι μόνο ως πηγή πλούτου, αλλά και ως πολιτιστική-πνευματική οντότητα, άξια να υπάρχει και να αναπαράγεται…
Οι ιεροί τόποι πρέπει να μένουν αλώβητοι για να θυμίζουνπώς θα μπορούσε να είναι η χώρα μας και όλος ο κόσμος, αν οι θεσμοί τής Άμεσης Δημοκρατίας, του ελέγχου και της λογοδοσίας κάθε πολίτη και αξιωματούχου (όσο ψηλά κι αν βρίσκεται, όσο πλούτο κι αν έχει συσσωρεύσει, όσες συνειδήσεις κι αν έχει υπονομεύσει…) εφαρμόζονταν και ενισχύονταν με την ακώλυτη χρήση, πλέον, όλων των σύγχρονων τεχνολογικών μεθόδων… Οι οποίες όμως δεν θα είναι κερδοσκοπικά μέσα στα χέρια ολίγων μεγιστάνων (που οικειοποιήθηκαν την ανθρώπινη δημιουργία γενεών και γενεών, από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα), αλλά θα αποτελούν κτήμα όλων των εθνών, όλων των πολιτών, ως κληρονομιά τής Ανθρωπότητας και του διαχρονικού μόχθου τόσων επιστημόνων και διανοουμένων…
Και με τη θέσπιση ενός νομικού πλαισίου που θα εγγυάται τη δίκαιη αναπαραγωγή και αναδιανομή του προς όλους…Και ασφαλώς δεν θα μεταβάλλεται σε μέσο παρακολούθησης και υπονόμευσης του ελεύθερου φρονήματος, σε μέθοδο υποταγής των λαών στους ισχυρότερους, σε μηχανισμό αλλοτρίωσης της ελευθερίας, σε διαστροφικό καθοδηγητή των εργαλείων καταστροφής και σε ελεγκτή του συνειδότος όλων των ανθρώπων και κυρίως των νέων.
Γιατί όπως είπε ο διαπρεπής ακαδημαϊκός Χρήστος Παπαδημητρίου, Καθηγητής Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Columbia, σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Βήμα (31-5-2026) μεταξύ των άλλων, «…Τρεις λεβέντες (σ.σ. εννοεί τους μεγιστάνες της τεχνολογίας)άρπαξαν τη δουλειά έξι δεκαετιών και εκατό χιλιάδων επιστημόνων…»,αναφέροντας μόνο τα Πανεπιστήμια των ΗΠΑ και μη υπολογίζοντας όλες τις επιστημονικές παρατηρήσεις και αποφάνσεις των σπουδαίων διανοουμένων και εφευρετών από την εποχή τής αρχαίας Ελλάδας μέχρι σήμερα.
Και φτάσαμε πλέον στο σημείο, πλην του ελέγχου της συνείδησης και της σκέψης τής παγκόσμιας κοινότητας και κυρίως των νέων, να χρησιμοποιείται για μια νέα ληστρική αναδιανομή τού πλούτου εις βάρος των λαών και υπέρ των μεγιστάνων τής τεχνολογίας. «…Ενώ ένας άνθρωπος στους τέσσερις στον κόσμο υποφέρει από πείνα, το πλουσιότερο 1% του πλανήτη κατέχει περισσότερο πλούτο από το φτωχότερο 95% της ανθρωπότητας…», λέγει ο γερουσιαστής των ΗΠΑ ΜπέρνιΣάντερς. Και συνεχίζει: «τα 12 πλουσιότερα πρόσωπα στον κόσμο κατέχουν περισσότερο πλούτο από τη μισή ανθρωπότητα…» (βλ. ομιλία γερουσιαστή των ΗΠΑ ΜπέρνιΣάντερςστη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου του Τορίνο στις 16-5-2026).
Αν είμαστε, λοιπόν, ανίκανοι να δυναμώσουμε και να εμπλουτίσουμε τη Δημοκρατία, τουλάχιστον ας διαφυλάξουμε την ακεραιότητα του νοήματος των ιερών τοποσήμωναπό όποιον διεθνή παράγοντα συγχέει τον Περικλή με τον Κορτές…, την Άμεση Δημοκρατία με τους αυτοκράτορες της Ρώμης…, τη Μεταρρύθμιση του Κλεισθένη με το MAGA που κυριαρχεί στο ρεπουμπλικανικό κόμμα των ΗΠΑ…
Γιατί όπως λέει ο Καβάφης στο ποίημα «Όσο μπορείς», «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες».