Γράφει η Βάσω Σωτηροπούλου,
(Εκπαιδευτικός)
Παρακολουθώ με αμέριστο ενδιαφέρον τις μαζικές κινητοποιήσεις των νέων στην Ευρώπη, αλλά και στη χώρα μας.
Αυτές οι μαζικές διαδηλώσεις, οι πορείες, τα συλλαλητήρια, οι κατασκηνώσεις διαμαρτυρίας έχουν εκείνο το αψύ άρωμα της επαναστατικότητας που μας είχε λείψει.
Οι νέοι διεκδικούν ποιοτικότερη δωρεάν παιδεία, ενίσχυση και αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, φθηνότερη στέγαση και στεγαστικά επιδόματα, πάταξη της ακρίβειας και του επαχθούς κόστους διαβίωσης, μέτρα στήριξης, κοινωνικό κράτος δικαίου.
Εν ολίγοις, παλεύουν για τα αυτονόητα που καθόλου πια αυτονόητα δεν είναι, αφού για παράδειγμα το κόστος του ενοικίου ακόμα και στην επαρχία τείνει να εξισωθεί με το βασικό μισθό.
Για να σπουδάσει σήμερα ένα παιδί, οικογένειες μοχθούν, αφού τα έξοδα πλέον είναι δυσβάσταχτα.
Πιο «δυσβάσταχτη» ωστόσο είναι και η απαξίωση της παιδείας, αφού πάντα τα κράτη ξόδευαν περισσότερα για όπλα παρά για βιβλία.
Ως γνωστόν, η παιδεία ανοίγει τους ορίζοντες κι όταν οι ορίζοντες ανοίξουν διάπλατα, οι άνθρωποι ξεσηκώνονται μπροστά στην αδικία και την ανέχεια κι όποιον πάρει ο χάρος.
Οι νέοι του σήμερα κοιτούν το μέλλον τους και δε βλέπουν φως στο τούνελ.
Ο ορίζοντας των εκπαιδευτικών τους προοπτικών ολοένα συρρικνώνεται.
Η ανεργία θερίζει.
Συνάμα, βιώνουν τον πολιτικό αμοραλισμό της εποχής, την κρατική αναλγησία(βλέπε Τέμπη),σκάνδαλα και διαφθορά, νεποτισμό στον δημόσιο τομέα, γενοκτονία σε λάιβ μετάδοση.
Πώς, λοιπόν, να μη χάσουν την εμπιστοσύνη τους στο κράτος;
Πώς να αναζητήσουν έρεισμα στην παιδεία, όταν κι αυτή απαξιώνεται συλλήβδην;
Πώς να μην εγκαταλείψουν τις σπουδές τους και μαζί με αυτές και τα όνειρά τους;
Το καζάνι της οργής αρχίζει να βράζει από άκρη σε άκρη.
Οι άνθρωποι διεκδικούν μερίδιο στα όνειρα και στην αξιοπρέπεια, ως οφείλουν να έχουν, μόνο και μόνο γιατί είναι άνθρωποι.
Οι λαοί εξεγείρονται, γιατί θέλουν κοινωνικά κράτη δικαίου και πρόνοιας κι όχι μόνο οικονομικές πολιτικές, με τις οποίες οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.
Οι νέοι άνθρωποι βλέπουν το αδιέξοδο και δεν είναι διατεθειμένοι να το δεχτούν.
Το ανθρώπινο ποτάμι ξεχύνεται και ξεσπά ορμητικό και θυμωμένο.
Η Ευρώπη των λαών και των πολιτισμών, της ισότητας, της προόδου και των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποδεικνύεται παραμύθι της Χαλιμάς.
Είναι αδήριτη ανάγκη η Ευρωπαϊκή Ένωση να πάψει να ευαγγελίζεται και να αρχίσει να πραγματοποιεί.
Να βρει τον ανθρωπιστικό της προσανατολισμό που έμεινε στην ιδρυτική της διακήρυξη, τους ηγέτες που θα τον εμπνεύσουν και τις πολιτικές που θα τον στηρίξουν.
Ίσως δεν αξίζουμε τη φτωχοποίηση, την υποτίμηση, την ανέχεια.
Οι νέοι για άλλη μια φορά σε Ελλάδα και Ευρώπη δείχνουν το δρόμο της αντίδρασης και κοιτούν το τέρας κατάματα, αρνούμενοι να του μοιάσουν.
Δεν ξέρω αν θα έρθει ένας νέος Μάης του ‘68.
Ο Οκτώβρης του ‘26 έχει το άρωμα της επανάστασης και μου αρέσει.