Της Κατερίνας Λιακοπούλου
(Κοινωνική Λειτουργός MSc
Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια)
Ζούμε σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα αποτυπώνεται, δημοσιεύεται και συχνά αξιολογείται μέσα από μια οθόνη. Χαμόγελα, ταξίδια, οικογενειακές στιγμές, επαγγελματικές επιτυχίες συνθέτουν ένα ψηφιακό μωσαϊκό ζωών που μοιάζουν γεμάτες ευτυχία, πληρότητα και επιτυχία. Όμως, πόσο αντιπροσωπευτική της πραγματικότητας είναι αυτή η εικόνα;
Μια φωτογραφία αποτυπώνει ένα στιγμιότυπο, όχι το σύνολο της ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν αποκαλύπτει απαραίτητα τις δυσκολίες, τις αμφιβολίες, τις συγκρούσεις ή τις προσωπικές διαδρομές που προηγήθηκαν. Κι αυτό δεν σημαίνει πως όσα προβάλλονται είναι ψεύτικα. Σημαίνει πως είναι αποσπασματικά.
Το ζήτημα ανακύπτει όταν αρχίζουμε να συγκρίνουμε τη δική μας πολυδιάστατη πραγματικότητα με τις επιλεγμένες στιγμές των άλλων. Όταν η καθημερινότητά μας, με τις αντιφάσεις, τις απογοητεύσεις και τις λιγότερο φωτεινές πλευρές της, μοιάζει ανεπαρκής μπροστά σε εικόνες διαρκούς ευτυχίας.
Σταδιακά, η σύγκριση μπορεί να επηρεάσει την αυτοεκτίμησή μας, να ενισχύσει αισθήματα ανεπάρκειας και να καλλιεργήσει την πεποίθηση πως η προσωπική μας αξία εξαρτάται από όσα έχουμε κατακτήσει ή από την αποδοχή και τα likesπου εισπράττουμε.
Υπάρχει, ωστόσο, και μια βαθύτερη διάσταση. Η ανάγκη να παρουσιάζουμε μια επιθυμητή εκδοχή του εαυτού μας και να επιλέγουμε προσεκτικά τι θα μοιραστούμε, αναζητώντας ενδεχομένως την επιβεβαίωση μέσα από τα βλέμματα των άλλων. Έτσι, η αυθεντική εμπειρία κινδυνεύει να υποχωρήσει μπροστά στην ανάγκη της κοινωνικής αναγνώρισης.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να αποτελούν χώρους επικοινωνίας, δημιουργίας και σύνδεσης. Η πρόκληση δεν βρίσκεται στην ύπαρξή τους αλλά στη σχέση που διαμορφώνουμε μαζί τους.
Ίσως τελικά αξίζει να αναρωτηθούμε: ζούμε τις στιγμές μας για να τις απολαύσουμε ή αρχίζουμε να τις αξιολογούμε με βάση το πώς θα φαίνονται στους άλλους; Γιατί η ουσία μιας ιστορίας δεν βρίσκεται στην εικόνα που προβάλλει αλλά στο νόημα που έχει για εκείνον που τη ζει.