Του Δημήτρη Π. Μητρόπουλου – Νομικός
Την ώρα που οι Έλληνες βασανίζονται από την ακρίβεια που αυξάνεται ανεξέλεγκτα στη χώρα μας από τις αυξήσεις των μονοπωλίων και ολιγοπωλίων ενέργειας, τροφίμων, επιτοκίων, στέγασης κ.λπ., στο πολιτικό και κοινωνικό εποικοδόμημα εξελίσσονται γεγονότα που προοιωνίζονται ακόμη χειρότερες καταστάσεις για τον λαό και τον τόπο.
Έκπληκτοι παρακολουθήσαμε το ντοκιμαντέρ των Βαρβιτσιώτη-Δενδρινού, στο οποίο –μεταξύ των άλλων- ο κ.Τσίπρας, με πρωτόγνωρο κυνισμό, κάλεσε μυστικά περί το μεσονύχτιο τον παρεμβατικό τότε Γερμανό Πρέσβη και τον διαβεβαίωσε ότι, ερχόμενος στην εξουσία, θα συνεργαστεί αρμονικά με τη γερμανική κυβέρνηση. Δηλαδή, θα δεχόταν όλες τις αξιώσεις του Βερολίνουπου η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου δεν έστεργε να ικανοποιήσει…
Η κυρία Μέρκελ, βεβαίως, μάς είχε προϊδεάσει με το βιβλίο της και με τις συνεντεύξεις της, ότι ο κ.Τσίπρας ήταν ο πλέον συνεργάσιμος Έλληνας πρωθυπουργός. Άλλο όμως να λέγεται εκ των υστέρων για τις ανάγκες τής ιστορίας και άλλο να αποκαλύπτεται ο απέραντος κυνισμός τής ρέουσας πραγματικότητας, την ώρα που εκφωνούνται οι αντιμνημονιακές κορόνες και τα «Comeback κυρία Μέρκελ».
Έτσι ο κ.Τσίπρας, συνεπής στις μυστικές του διαβεβαιώσεις, όχι μόνο διέγραψε τις προγραμματικές του δηλώσεις τον Γενάρη 2015, όχι μόνο αντέστρεψε παντελώς τη βούληση του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα, αλλά εισήγαγε και το γ’ γενικευμένο και ανακεφαλαιωτικό Μνημόνιο, στο οποίο καταστρώθηκαν με κάθε λεπτομέρεια τα κοινωνιοκτόνα και καταστροφικά για το μέλλον τής χώρας μέτρα που θα ελάμβανε.
Τέτοια κυνική διαβεβαίωση στα παρασκήνια και τόσο πελώρια αντιστροφή τής βούλησης του λαού στην πλέον κρίσιμη καμπή τής Μεταπολίτευσης, δεν είχε συμβεί στη χώρα!! Προξενεί επομένως αποτροπιασμό και φανερώνει την επικινδυνότητα της ανεξέλεγκτης πολιτικής λειτουργίας που αποστρέφει το πρόσωπο των πολιτών (κυρίως των νέων) από τα δημόσια πράγματα.
Και όμως! Αυτά τα πρόσωπα επανέρχονται στη διαρκώς απισχνούμενη δημοκρατία μας με απόλυτη άνεση και με τη στήριξη μεγιστάνων τού πλούτου και ΜΜΕ, χωρίς αιδώ, χωρίς περίσκεψη, χωρίς αυτοκριτική… Σε τέτοιες και άλλες περιπτώσεις τής ευθείας και εκ των προτέρων υπονόμευσης των αποφάσεων τής Εκκλησίας τού Δήμου στην αρχαία Αθήνα, οι «επίορκοι» πολιτικοί αποβάλλονταν από τον δημόσιο βίο. Έτσι, σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν να μην συνέβη τίποτε στον δύσμοιρο ελληνικό λαό, επανέρχονται με τη στήριξη των ισχυρών για ακόμη μια «σωτήρια» παρέμβαση!
Αλλά ποιός λογικός Έλληνας μπορεί να πιστέψει τα «δομικά» κατασκευάσματα ότι ο κ.Τσίπρας είναι το «αντίπαλο δέος» του κ.Μητσοτάκη, όταν όλοι γνωρίζουν ότι, από τον χειμώνα του 2015-2016, ο κ.Τσίπρας είχε τη δεύτερη εντολή ενός προδομένου, μουδιασμένου και ανενημέρωτου λαού, ενώ ο κ.Μητσοτάκης που εξελέγη Πρόεδρος της ΝΔ, επί 11 συναπτά χρόνια μέχρι σήμερα, υπερείχε και υπερέχει κατά πολύ του κ.Τσίπρα σε όλες τις μετρήσεις για την καταλληλότητά του ως πρωθυπουργός;
Επομένως η επανεμφάνιση Τσίπρα δεν κλονίζει, αλλά ενισχύει και εδραιώνει τον κ. Μητσοτάκη που βεβαίως θα πέσει για άλλους σοβαρότερους λόγους που έχουμε αναπτύξει στη φιλόξενη αυτή στήλη.
Και από την άλλη, είχαμε την επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου Κων/λεως-Νέας Ρώμης και Οικουμενικού κ.κ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου, στον οποίο έλαχε το πρωτοφανές για την ιστορία τού οικουμενικού θρόνου προνόμιο, να είναι ο μακροβιότερος Πατριάρχης από την ίδρυση τής Επισκοπής Βυζαντίου από τον πρωτόκλητο Απόστολο Ανδρέα.
Τα όσα συμβαίνουν σε τέτοιες επισκέψεις πολιτικο-θρησκευτικού χαρακτήρα δεν απασχολούν συνήθως τους πολίτες. Το πολιτικό όμως και οικονομικό εποικοδόμημα συμφύρεται με τους εκκλησιαστικούς ηγέτες για να λαμβάνει «κύρος» στη συνείδηση του θρησκευόμενου λαού και, παρά τα πλείστα όσα αντικοινωνικά και αντιχριστιανικά πεπραγμένα του, να «λούζεται» στο «καθαρτήριο» τής Ορθοδοξίας και της εκκλησιαστικής παράδοσης.Οι εξουσίες άλλωστε πάντοτε είχαν καλές σχέσεις με τους εκπροσώπους τού Επέκεινα…
Αυτό όμως που έκανε εντύπωση ήταν ότι μεταξύ των «επισήμων» ήταν και ο εκπρόσωπος τής οικογένειας Γλύξμπουργκ η οποία αντισυνταγματικά έλαβε προσφάτως το επώνυμο «Ντεγκρές» (κάτι που υποδηλώνει ανεπίτρεπτη ταξική και γενετική διάκριση) και τον οποίον πολλές από τις …καλές εφημερίδες και μιντιακές εκπομπές αποκαλούν «διάδοχο του θρόνου».
Οι χειρονομίες αυτές δεν είναι απλώς κοσμικές συναντήσεις. Σ’αυτές υπορρέει η αναγνώριση της ιστορικής ιδιαιτερότητας και της ενεστώσας διακριτικής θέσης που επιδιώκουν οι απόγονοι με την εδραίωσή τους στο θεσμικό, οικονομικό και κοινωνικό εποικοδόμημα, με τη βοήθεια των «large» ηθών και συνηθειών τής μεγαλοαστικής τάξης που επιδιώκει συνευρέσεις με τους λεγόμενους «γαλαζοαίματους», οι οποίοι -κινούμενοι στον αφρό τής οικονομικής ελίτ- κάνουν σχέδια για το μέλλον ενώ «…εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί».