Γράφει η Έλενα Κακολύρη
Δεν θα μπω στη διαδικασία να εξηγήσω τί ακριβώς είναι η Εξεταστική Επιτροπή που ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ για τα κόκκινα δάνεια, τα funds και τον «Ηρακλή». Αυτά μπορεί να τα βρει ο αναγνώστης σε δεκάδες ενημερωτικές πηγές. Θα σταθώ, όμως, σε όσα βλέπω γύρω από αυτή την ιστορία, τα οποία, ομολογουμένως, προσφέρουν από μόνα τους άφθονο υλικό για σατιρικό σχολιασμό. Διότι ξαφνικά, στην Κουμουνδούρου ανακαλύφθηκαν οι αδέκαστοι. Στελέχη με βαθιά γνώση της περιόδου που ζητούν σήμερα να διερευνηθεί, άνθρωποι που δεν βρίσκονταν απλώς κοντά στην εξουσία, αλλά αποτελούσαν την πρώτη γραμμή της. Υπουργοί, κορυφαία στελέχη, πρωταγωνιστές της κυβέρνησης Τσίπρα. Και τώρα, με ύφος αυστηρού εξεταστή, αναρωτιούνται τί ακριβώς συνέβη τότε.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Εκείνα για τα οποία σήμερα ζητούν διερεύνηση ήταν, σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, μέρος της πολιτικής τους επιχειρηματολογίας. Τα υπερασπίζονταν σε δηλώσεις, ομιλίες και συγκεντρώσεις, τα παρουσίαζαν ως επιτεύγματα, είχαν μάλιστα και την απαραίτητη δικαιολογία έτοιμη, σε περίπτωση που κάποιος τολμούσε να τους ασκήσει κριτική. Τότε ήταν σωστές επιλογές, αναγκαίοι συμβιβασμοί, δύσκολες αποφάσεις μέσα σε ασφυκτικές συνθήκες. Σήμερα, φαίνεται πως χρειάζονται εξεταστική. Τί άλλαξε, παιδιά; Η πραγματικότητα ή οι θέσεις στην κομματική ιεραρχία;
Θυμάμαι, μάλιστα, ότι πριν από λίγο καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ είχε φτιάξει ένα ολόκληρο βίντεο για βουλευτές που άλλα έλεγαν σχετικά με την έδρα τους και άλλα τελικά έπραξαν. Υπέθεσα τότε ότι η πρωτοβουλία είχε έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό, να διασφαλίσει τη συνέπεια των δημόσιων λόγων και των πράξεων. Πολύ σωστά. Η συνέπεια είναι σοβαρή υπόθεση και καλό είναι να μην την αντιμετωπίζουμε ως εποχικό προϊόν. Περιμένουμε, λοιπόν, με ενδιαφέρον το επόμενο βίντεο. Αυτή τη φορά με πρωταγωνιστές τα σημερινά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με αποσπάσματα από τις παλαιότερες δηλώσεις τους για τις κυβερνητικές επιλογές της περιόδου 2015-2019 και τη σημερινή τους στάση. Θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Άλλωστε, αφού η πολιτική συνέπεια πρέπει να ελέγχεται, ας ελεγχθεί οριζόντια. Δεν γίνεται να θυμόμαστε τί έλεγε κάποιος για την έδρα του και να ξεχνάμε τί λέγαμε εμείς για τις κυβερνητικές μας αποφάσεις.
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει φερθεί καλύτερα. Το πρώτο φάουλ, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, το έκανε ο ίδιος με τις δηλώσεις του στο παρελθόν για τον ΣΥΡΙΖΑ, επιδεικνύοντας μια προκλητική αποστασιοποίηση, σαν να μην υπήρξε ποτέ αρχηγός του, σαν να μην κυβέρνησε με αυτόν και σαν να μην υπήρξε ο ίδιος ο βασικός πρωταγωνιστής της πολιτικής του διαδρομής. Κάποιος θα έπρεπε να του θυμίσει ότι δεν μπορείς να εγκαταλείπεις το παρελθόν σου στην είσοδο ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος και να περιμένεις ότι δεν θα λάβεις κάποια στιγμή τον λογαριασμό. Προεκλογικό σλόγκαν του ιδίου υπήρξε αυτή η διαπίστωση, δεν μπορεί να το ξέχασε!
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο πραγματικά απολαυστικότερο σημείο αυτής της ιστορίας. Οι άνθρωποι βρήκαν να συζητήσουν τις πολιτικές τους διαφορές στο μνημόσυνο του Φλαμπουράρη! Στο μνημόσυνο, ρε παιδιά! Αν είναι δυνατόν. Υπάρχουν τόσοι χώροι για πολιτικές αντιπαραθέσεις, τόσες συνεδριάσεις, τόσες συνεντεύξεις, τόσες δημόσιες παρεμβάσεις. Κι όμως, η κατάλληλη στιγμή για αιχμές κρίθηκε πως ήταν μια εκδήλωση μνήμης. Η πολιτική επικοινωνία σε νέες, ανεξερεύνητες διαστάσεις. Το πραγματικό plot twist, βέβαια, θα ήταν όπως είχε τον λόγο ο Τσίπρας, να απευθυνόταν στον Νίκο Παππά αποκαλώντας τον «13-0». Εκεί πια θα μιλούσαμε για πολιτική σκηνή που ούτε σεναριογράφος Μεξικάνικης σειράς δεν θα σκεφτόταν να γράψει.
Πάντοτε πίστευα ότι το επιτελείο του Τσίπρα έχει σοβαρό πρόβλημα επικοινωνιακού σχεδιασμού. Εξακολουθώ να το πιστεύω. Και οι τελευταίες εικόνες δεν με κάνουν να αναθεωρήσω. Από χθες, μάλιστα, διαβάζω ότι «απασφάλισε» ο Τσίπρας, ότι θύμωσε, ότι ετοιμάζεται να απαντήσει, ότι η κατάσταση είναι έκρυθμη. Ας διατηρήσουμε, παιδιά, μια σχετική ηρεμία. Μην πάθει τίποτα ο άνθρωπος. Όχι τίποτα άλλο, αλλά άντε πάλι να ψάχνουμε για καινούργιο αρχηγό κόμματος!
Ας αφήσουμε, όμως, για λίγο την κεντρική πολιτική σκηνή και ας επιστρέψουμε στα δικά μας. Γιατί, την ώρα που στην Αθήνα αναλώνονται σε δημόσιες αψιμαχίες, εδώ υπάρχει και μια άλλη εικόνα που αξίζει να συζητηθεί. Η ΕΛ.Α.Σ το τελευταίο διάστημα έχει πραγματοποιήσει αξιόλογες συγκεντρώσεις, με πιο πρόσφατη την προχθεσινή στην Αμαλιάδα, με ομιλητή τον κ. Μόσχο και παρόντα τον κ. Καλαματιανό. Μια συζήτηση που άφησε ιδιαίτερα θετικές εντυπώσεις και έδειξε ότι υπάρχει κόσμος που θέλει να ακούσει, να συμμετάσχει και να αναζητήσει έναν διαφορετικό πολιτικό βηματισμό.
Και είναι πραγματικά κρίμα, αντί να συζητάμε αυτές τις προσπάθειες, να καταλήγουμε ξανά να αρθρογραφούμε για τις κοκορομαχίες της κεντρικής σκηνής.
Αυτό ήταν, άλλωστε, ένα από τα διαχρονικά προβλήματα του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Στελέχη στην περιφέρεια έδιναν μάχη, ο κόσμος έδειχνε διάθεση να ακολουθήσει, οι τοπικές οργανώσεις προσπαθούσαν να κρατήσουν ζωντανή την πολιτική παρουσία και, την ίδια στιγμή, τα «ιερά τέρατα» της κεντρικής σκηνής έβρισκαν τον τρόπο να αδειάσουν την καρδάρα. Με προσωπικές φιλοδοξίες, ατέρμονες διαφωνίες και μια εντυπωσιακή ικανότητα να μετατρέπουν κάθε ευκαιρία σε εσωτερική κρίση.
Κάποια στιγμή, βέβαια, πρέπει να αποφασίσουν τί ακριβώς θέλουν. Να ξαναχτίσουν έναν πολιτικό χώρο που θα μπορεί να σταθεί απέναντι στη Δεξιά ή να συνεχίσουν να μετρούν ποιός αδίκησε ποιόν, ποιός έφυγε, ποιός έμεινε και ποιός δικαιούται να κρατήσει τα κλειδιά του παρελθόντος; Γιατί, με τέτοια αυτοκαταστροφική συνέπεια, αρχίζει κανείς να αναρωτιέται μήπως τελικά δεν θέλουν και τόσο πολύ να ρίξουν τη Δεξιά; Βρε λες;

