ΑρχικήΗλεία-Δυτική ΕλλάδαΜια φορά και μια φαντασία: Υπήρχε μια βαλίτσα με αόρατους θησαυρούς.

Μια φορά και μια φαντασία: Υπήρχε μια βαλίτσα με αόρατους θησαυρούς.

Προσθέστε το Protinews.com.gr στις προτιμήσεις σας ακολουθώντας μας στη Google

Add Protinews.com.gr on Google
maria silaidi

Γράφει η Μαρία Συλαϊδή
(Αρθρογράφος – Συγγραφέας)

Κάθε παιδί έρχεται στον κόσμο κρατώντας στα χέρια του ένα αόρατο εισιτήριο για ένα μεγάλο ταξίδι,το ταξίδι της παιδικής ηλικίας. Ένα ταξίδι που πρέπει να έχει γέλια, παιχνίδι, όνειρα, φαντασία, αγκαλιές, φίλους και αμέτρητες ευκαιρίες να ανακαλύψει τον κόσμο.

Κάθε παιδί δικαιούται να τρέχει πίσω από πεταλούδες, να φτιάχνει κάστρα, να κάνει ερωτήσεις που μοιάζουν ατελείωτες, να ζωγραφίζει ουρανούς με ήλιους και να ονειρεύεται πως μια μέρα θα ταξιδέψει ως την άκρη του σύμπαντος. Δικαιούται να γελά δυνατά, να κάνει λάθη χωρίς να φοβάται, να δοκιμάζει ξανά και ξανά, να λέει τη γνώμη του και να νιώθει πως η φωνή του έχει αξία. Και πάνω απ’ όλα, κάθε παιδί δικαιούται να μεγαλώνει με αγάπη, ασφάλεια, φροντίδα και αξιοπρέπεια. Να έχει ένα σπίτι ζεστό, ένα σχολείο που το μαθαίνει, ανθρώπους που το ακούν και χώρο για να γίνει αυτό που πραγματικά είναι. Δεν έχει σημασία από πού ξεκίνησε, ποια γλώσσα μιλάει, πώς μοιάζει, ή τι πιστεύει. Κάθε παιδί είναι μοναδικό και όλα τα παιδιά είναι ίσα στα δικαιώματά τους.

Μικρές συμβουλές για:

Γονείς

* Ακούστε το παιδί σας,άφήστε το να εκφράσει τη γνώμη, τις επιθυμίες και τις ανησυχίες του ακόμη κι όταν διαφωνείτε.

* Δώστε χώρο στο παιχνίδι. Το παιχνίδι δεν είναι χάσιμο χρόνου,είναι τρόπος έκφρασης, μάθησης και ανάπτυξης.

* Καλλιεργήστε την ισότητα. Διδάξτε με το παράδειγμά σας πως όλοι οι άνθρωποι αξίζουν σεβασμό ανεξάρτητα από την καταγωγή και την εμφάνιση.

Εκπαιδευτικούς

* Δημιουργήστε μια τάξη όπου κάθε παιδί αισθάνεται πως ανήκει και πως η φωνή του μετρά.

* Μιλήστε για τα δικαιώματα μέσα από ιστορίες, παιχνίδια ρόλων και καθημερινά παραδείγματα. Έτσι τα παιδιά αντιλαμβάνονται καλύτερα.

* Δώστε σε όλα τα παιδιά ίσες ευκαιρίες συμμετοχής, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις.

Κατασκευή:

 Η βαλίτσα των δικαιωμάτων

Υλικά: Ένα μικρό κουτί από χαρτόνι ή ένα κουτί παπουτσιών, χρωματιστά χαρτόνια, μαρκαδόροι, κόλλα, ψαλίδι, κορδέλες και αυτοκόλλητα.

Κατασκευή: Ντύνετε το κουτί με χρωματιστά χαρτιά (ή ότι χρώμα θέλετε) και το διακοσμείτε σαν μια παλιά ταξιδιωτική βαλίτσα. Φτιάχνετε μικρές καρτούλες σε σχήμα καρδιάς ή αστεριού. Σε κάθε καρτούλα γράφετε από ένα δικαίωμα: «Έχω δικαίωμα να παίζω», «Έχω δικαίωμα να μαθαίνω», «Έχω δικαίωμα να με ακούνε», «Έχω δικαίωμα να είμαι ο εαυτός μου». Βάζετε όλες τις καρτούλες μέσα στη βαλίτσα και κάθε παιδί μπορεί νατραβά μία καρτούλα και να εξηγεί με δικά του λόγια τι σημαίνει αυτό το δικαίωμα και μπορούμε να το σεβόμαστε στην καθημερινότητά μας. Επίσης αυτή η κατασκευή μπορεί να γίνει σαν ομαδική εργασία και στη τάξη.

Προτάσεις Βιβλίων

Έχω δικαίωμα; Έχω δικαίωμα! – Πάνος Χριστοδούλου. Ένα εικονογραφημένο βιβλίο γνώσης που παρουσιάζει τα δικαιώματα του παιδιού με τρόπο προσιτό στους μικρούς αναγνώστες.

Πού κρύβονται τα δικαιώματα; – Μαρίζα Ντεκάστρο. Μια όμορφη αφορμή για να ανακαλύψουν τα παιδιά πώς τα δικαιώματα και οι κανόνες συνδέονται με την καθημερινή ζωή.

Φωνάξτε το στους τέσσερις ανέμους:

Τα παιδιά έχουν δικαιώματα – Olga Drennen.

Δέκα ποιήματα και δέκα ιστορίες που μιλούν για σημαντικά δικαιώματα των παιδιών με ευαισθησία και τρυφερότητα.

Διήγημα

Η βαλίτσα με τα αόρατα δώρα

Στη σοφίτα του παλιού σπιτιού της γιαγιάς, εκεί όπου οι σκόνες χόρευαν μέσα στις ακτίνες του ήλιου και τα ξεχασμένα αντικείμενα έμοιαζαν να φυλάνε μυστικά, ο μικρός Νικόλας ανακάλυψε μια ξύλινη βαλίτσα. Ήταν παλιά, με σκαλιστά λουλούδια στο πάνω μέρος της και ένα μικρό χρυσό κούμπωμα μπροστά. Ο Νικόλας,την κοίταξε προσεκτικά και του φαινόταν παράξενο πως ενώ ήταν άδεια,όμως ήταν τόσο βαριά που ο χρειάστηκε όλη του τη δύναμη για να τη σύρει κοντά στο παράθυρο.

«Τι να κρύβεις άραγε;» ψιθύρισε και με ένα μικρό κλικ το κούμπωμα άνοιξε.

Ο Νικόλας, έσκυψε και κοίταξε με περιέργεια. Μέσα δεν υπήρχαν παιχνίδια, ρούχα ή παλιά γράμματα. Δεν υπήρχε απολύτως τίποτα που να μπορεί να δει,κι όμως, μια απαλή χρυσή λάμψη γέμισε τη σοφίτα και μια φωνή ακούστηκε:

«Καλώς ήρθες, μικρέ ταξιδιώτη. Αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη βαλίτσα. Είναι γεμάτη με όσα χρειάζεται κάθε παιδί για να μεγαλώσει ευτυχισμένο».

«Μα είναι άδεια!» είπε ο Νικόλας.

«Άδεια για τα μάτια μα γεμάτη για μια παιδική καρδιά» απάντησε η φωνή και τότε ο Νικόλας ένιωσε πως κρατούσε στα χέρια του κάτι αόρατο, μα τόσο πολύτιμο.

Το πρώτο δώρο ήταν το δικαίωμα να γελά δυνατά. Μια ζεστή, φωτεινή αίσθηση σαν να άκουγε χίλια παιδιά να γελούν μαζί. Ο Νικόλας, σκέφτηκε την Ελένη, ένα κορίτσι στην αυλή του σχολείου που συχνά καθόταν μόνη και φοβόταν μήπως την κοροϊδέψουν. Της το χάρισε με ένα μεγάλο χαμόγελο και μια πρόσκληση για παιχνίδι. Το δεύτερο δώρο ήταν το δικαίωμα να κάνει λάθη. Έμοιαζε με ένα μικρό ασημένιο κλειδί. Ο Νικόλας, το πρόσφερε στον φίλο του τον Πέτρο, που είχε στενοχωρηθεί επειδή δεν κατάφερε να ζωγραφίσει όπως ήθελε.

«Μπορείς να προσπαθήσεις ξανά», του είπε. «Δεν χρειάζεται να τα καταφέρνεις όλα με την πρώτη». Το τρίτο δώρο ήταν το δικαίωμα να έχει ένα ζεστό και ασφαλές σπίτι. Ήταν σαν μια αόρατη ζεστή κουβέρτα, απαλή και φωτεινή. Ο Νικόλας, σκέφτηκε όλα εκείνα τα παιδιά που δεν είχαν ένα μέρος όπου να νιώθουν προστατευμένα. Όλα εκείνα τα παιδιά στα ορφανοτροφεία ,στα νοσοκομεία και αυτά τα παιδιά που μεταναστεύουν για να βρουν ένα καλύτερο μέρος στη χώρα μας. Κατάλαβε πως αυτό το δώρο δεν μπορούσε να το προσφέρει μόνος του με μια ευχή. Χρειαζόταν μεγάλους που να νοιάζονται, να βοηθούν και να αναλαμβάνουν την ευθύνη να προστατεύουν κάθε παιδί. Το τέταρτο δώρο ήταν το δικαίωμα να σε ακούν οι μεγάλοι. Έμοιαζε με ένα μικρό κουδουνάκι που ενω δεν έκανε θόρυβο όμως ακουγόταν κατευθείαν μέσα στην καρδιά των μαγάλων. Ο Νικόλας, το χάρισε σε όλα τα παιδιά της γειτονιάς.

Τα κάλεσε στην πλατεία και τους ζήτησε να πουν τι θα ήθελαν να αλλάξει στον κόσμο τους. Άλλο παιδί ζήτησε περισσότερα δέντρα για παιχνίδι, άλλο μια βιβλιοθήκη, άλλο μια αυλή χωρίς καβγάδες και όλα μίλησαν χωρίς να φοβούνται πως κάποιος θα τα διακόψει.

 Όταν ο Νικόλας επέστρεψε στη σοφίτα, περίμενε να βρει τη βαλίτσα άδεια. Μα συνέβη κάτι απίστευτο. Ήταν πιο γεμάτη από πριν! Από μέσα ξεπρόβαλλαν κι άλλα αόρατα δώρα.Το δικαίωμα στη μάθηση, στη φιλία, στην υγεία, στην ξεκούραση, στο παιχνίδι, στην ισότητα.

«Μα πώς γίνεται αυτό;» αναρωτήθηκε.

«Τα δικαιώματα δεν λιγοστεύουν όταν τα μοιράζεσαι», ψιθύρισε η φωνή. «Όσο περισσότερα παιδιά τα γνωρίζουν τόσο πιο δυνατά ακούγονται και ταξιδεύουν. Και όσο οι μεγάλοι τα σέβονται και τα προστατεύουν τόσο περισσότερο μεγαλώνει η μαγεία τους».

Ο Νικόλας, έκλεισε προσεκτικά τη βαλίτσα. Δεν ήξερε αν θα μπορούσε ποτέ να εξηγήσει στους μεγάλους τι είχε συμβεί εκείνη την ημέρα. Ήξερε, όμως κάτι πολύ σημαντικό, κάθε παιδί γεννιέται με δικαιώματα. Δεν χρειάζεται να τα κερδίσει, να τα ζητήσει ως χάρη ή να αποδείξει πως τα αξίζει. Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που έβλεπε ένα παιδί να μένει έξω από το παιχνίδι, να μη βρίσκει κάποιον να το ακούσει ή να φοβάται να κάνει λάθος, θυμόταν τη βαλίτσα. Γιατί οι πιο πολύτιμοι θησαυροί δεν είναι εκείνοι που φυλάμε κλειδωμένοι, είναι εκείνοι που φροντίζουμε να φτάνουν σε κάθε παιδί.

Και μην ξεχνάτε, κάθε παιδί έχει δικαίωμα να μεγαλώνει με αγάπη, ασφάλεια, ελευθερία και σεβασμό. Έχει δικαίωμα να παίζει, να ονειρεύεται, να μαθαίνει, να κάνει λάθη και να ακούγεται η φωνή του. Δεν υπάρχουν παιδιά που αξίζουν περισσότερα και παιδιά που αξίζουν λιγότερα. Υπάρχουν μόνο παιδιά που αξίζουν όλα όσα χρειάζονται για να ανθίσουν.

Ας μην περιμένουμε, λοιπόν, μια ξεχωριστή ημέρα για να ανοίξουμε τη βαλίτσα των δικαιωμάτων. Ας τη γεμίζουμε κάθε μέρα με πράξεις, με σεβασμό και με αγάπη.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ