Η εβδομάδα που κλείνει χαρακτηρίζεται από την «άγαρμπη» πτώση των τιμών. Στην Ισπανία ανησύχησε ακόμη και τους συνήθως μετριοπαθείς σχολιαστές [βλέπε Χάος και τρέλα στην ισπανική αγορά ελαιολάδου με μεγάλη πτώση των τιμών παραγωγού] . Στην Ελλάδα μετά το αισιόδοξο 5,95 € ξεκίνησαν οι Άγιοι Απόστολοι επακολούθησε η καθίζηση στα 4,60 €/κιλό, για την ίδια εξαιρετική ποιότητα της Αθηνολιάς και μάλιστα από την προσφερθείσα ποσότητα των 6 βυτίων η αγοραπωλησία περιορίστηκε στα 3 βυτία. Για τους παραγωγούς η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ασύμφορη αν λάβουμε υπόψη πως οι βιομηχανικές αποδόσεις καρπός:λάδι παραμένουν στα χαμηλά επίπεδα του 6:1.
Η πτώση αφορά όλα τα εμπορικά κέντρα της Μεσογείου συμπιέζοντας τις αποστάσεις όχι μόνο μεταξύ των χωρών (τα περσινά έξτρα ενδεικτικά σε Ιταλία 4,20, σε Ισπανία 3,20, Ελλάδα 3,35, Τυνησία 3,25 €/κιλό ex factory) αλλά και των ποιοτικών κατηγοριών. Στην Ισπανία η διαφορά μεταξύ του λαμπάντε 1° και του έξτρα είναι μικρότερη από 0,30 €/κιλό.
Κι όμως, το Ισπανικό ισοζύγιο ελαιολάδου Σεπτεμβρίου: αύξηση πωλήσεων καθώς και η μείωση αποθεμάτων, ΔΕΝ δικαιολογούν το ταμπλώ του ελαιο-χρηματιστήριου. Μάλλον δικαιολογούν τη διαπίστωση πως η ελαιοκαλλιέργεια, ιδίως η ευρωπαϊκή, έχει εισέλθει σε μια ιστορική φάση κρίσης καθιστώντας αναγκαίες τις συνεχιζόμενες και εντεινόμενες κινητοποιήσεις στην Ιταλία [βλέπε Μπάρι: Μεγάλη διαδήλωση υπεράσπισης ελαιολάδου από την κρίση] αλλά και τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της Ισπανίας.
Άξιο προσοχής και ιδιαίτερης υπογράμμισης το περιεχόμενο των ιταλικών και ισπανικών αναλύσεων και αιτημάτων, πόσο επεξεργασμένες είναι αλλά και ότι κινούνται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από κάποιες πρώτες ελληνικές «ζυμώσεις».
Την ελληνική «ιδιαιτερότητα» την βλέπουμε και σε επίπεδο επιχειρηματικών εξελίξεων όπου «δεν κουνιέται φύλλο» εν αντιθέσει με την Δυναμική είσοδο στην Τουρκία του ισπανικού κολοσσού ελαιολάδου Grupo Migasa .
πηγη: