Γράφει ο Δημήτρης Μητρόπουλος
(Νομικός)
Η κυβέρνηση της ΝΔ συμπληρώνει σε λίγο τον έβδομο χρόνο, απειλούμενη μόνο από τα ίδια αυτής σφάλματα, τα συνεχιζόμενα σκάνδαλα και τις διοικητικές αστοχίες σε κάθε τομέα τής κυβερνητικής της δράσης. Εν τούτοις δείχνει ακλόνητη αφού δεν έχει φανεί ακόμη καμία νέα αντιπολιτευτική δύναμη για να απειλήσει σοβαρά τη …μοναξιά «κορυφής της», είτε γιατί η προηγούμενη κυβέρνηση Τσίπρα άφησε βαρύ το στίγμα ασυνέπειας λόγων και έργων είτε γιατί τα αναμενόμενα νέα σχήματα (κυρίως το λαογέννητο Κίνημα της κυρίας Καρυστιανού) δεν έχουν κάνει ακόμη την εμφάνισή τους.
Έτσι, το σκόρπισμα στους αγοραίους ανέμους των υλικών και άυλων περιουσιακών στοιχείων τής χώρας και των πολιτών συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, πάντα πάνω στις ράγες τού γ’ γενικευμένου και ανακεφαλαιωτικού Μνημονίου Τσίπρα.
Τα αρπακτικά funds περιφέρονται ασύδοτα και αγοράζουν ό,τι αξιόλογο ακόμη απέμεινε από τον δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο, χωρίς να δίνουν στη δημοσιότητα τα καθημερινά τους «αποκτήματα», ούτε τον κατάλογο των μετόχων τους, κάτι που η κυβέρνηση και οι τράπεζες τηρούν ως …επτασφράγιστο μυστικό.
Εξάλλου, οι ανακεφαλαιοποιημένες με τα δάνεια του ελληνικού λαού και εξαγορασμένες από τα ξένα συμφέροντα τράπεζες δρουν ως «αποστήματα» στο σώμα τής κοινωνίας παρά ως οι φυσικοί μηχανισμοί εξυπηρέτησής της. Προσφέρουν χρήμα μόνο στους λίγους και ισχυρούς, καταδικάζοντας τη μικρομεσαία παραγωγική δραστηριότητα σε αφανισμό μέσω της πιστωτικής ασφυξίας, της ανακεφαλαίωσης των δανείων και της κατάργησης όλων των πιστωτικών διευκολύνσεων…
Προσθέτως, κάθε τι που αφορά δημόσια δραστηριότητα (ακόμη και μια απλή πιστοποίηση τίτλου σπουδών για να συμμετάσχει κάποιος αλλοδαπός σε πρόγραμμα μετεκπαίδευσης Ελληνικού Πανεπιστημίου) περνά, όχι από τις υποστελεχωμένες δημόσιες υπηρεσίες, αλλά από ιδιωτικά σχήματα, φιλικά προσκείμενων προς την κυβέρνηση προσώπων, και φυσικά επ’αμοιβή!
Και όμως! Η κυβέρνηση εξακολουθεί, ασύδοτη, αμέριμνη και …απελευθερωμένη από κάθε ρυθμιστικό κανόνα, να δημιουργεί, ωσάν «σε γραμμή τεϊλορισμού», σκάνδαλα, μεγάλα και μικρά, ως το …κύριο έργο που της έχει ανατεθεί. Κι έτσι παρουσιάζεται το ανεστραμμένο κάτοπτρο, οι δογματικοί κήρυκες του αντι-κρατισμού και της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας να γιγαντώνουν το «υδροκέφαλο» κράτος, να κυβερνούν με το πολυπληθέστερο υπουργικό συμβούλιο στην Ευρώπη ή ίσως και στον κόσμο (64 υπουργοί και υφυπουργοί στον αριθμό) μια χώρα 10 εκατομμυρίων, περιστοιχιζόμενοι από όλο και περισσότερες «ανεξάρτητες» αρχές που ξεφυτρώνουν σε όλους τους τομείς τού δημόσιου χώρου, από εκατοντάδες Γενικούς Γραμματείς και αμέτρητες στρατιές συμβούλων και άλλων μετακλητών υπαλλήλων, έτσι που να μην βρίσκουν πλέον στην κομματική τους χλωρίδα και πανίδα άλλους ανθρώπους με τα προσόντα που ορίζει η κείμενη Νομοθεσία και την οποία εισήγαγαν οι ίδιοι.
Όσον αφορά την οικονομία, συντελείται η απόλυτη παράδοση κάθε δημόσιας και κοινωνικής δραστηριότητας στον ιδιωτικό τομέα. Το ξένο κεφάλαιο και οι εγχώριοι συνεταίροι του επιδίδονται κυρίως σε αυτό που η διεθνής βιβλιογραφία αποκαλεί «νομαδική κερδοσκοπία».
Περαιτέρω στην κρατική διοίκηση (εν στενή εννοία), όπου a priori και λόγω αρχών η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία συρρικνώνει τα μεγέθη μέχρις αφανισμού, η κυβέρνηση της ΝΔ διογκώνει τους μεσάζοντες και σιτιζόμενους από τα προγράμματα, ξεπερνώντας κατά πολύ κάθε άλλη παρόμοια κυβέρνηση…
Η θεσμική και ιδεολογική υποκρισία στο απόγειό της!!
Έτσι, πλην της ουσιαστικής κατάργησης του μικρο-ιδιοκτητικού τρόπου παραγωγής, οι σπουδαγμένοι νέοι μας αδυνατούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα ή να μείνουν ως αυτοτελείς επαγγελματίες στον τόπο τους δημιουργώντας οικογένειες για να επιβραδυνθεί (έστω) η ραγδαία μείωση του πληθυσμού. Μεταναστεύουν στο εξωτερικό όπου συνήθως βρίσκουν κατάλληλες της ειδικότητάς τους θέσεις εργασίας με αξιοβίωτο μισθό και «ρίχνουν πίσω τους μαύρη πέτρα»…
Όλο τον δημόσιο χώρο καταλαμβάνουν τα κομματικά μέλη ανεξαρτήτως ουσιαστικών και τυπικών προσόντων, όπως αποκαλύπτει ακόμη και ο ελεγχόμενος κυβερνητικός Τύπος. Γιατί κάθε σύστημα αποσιώπησης και απόκρυψης των ένοχων μυστικών έχει και την «αχίλλειο πτέρνα» του.
Ακόμη όμως κι έτσι, με την πλημμυρίδα των κυβερνητικών σκανδάλων σε κάθε επίπεδο, οι δημοσκοπήσεις (κατασκευασμένες, «πειραγμένες» ή αντικειμενικές) δεν παρουσιάζουν βαθιές ανατρεπτικές ρωγμές στη νεοδημοκρατική πρωτιά.
Μπορεί το κυβερνητικό καράβι να «μπάζει από όλες τις μεριές»…, μπορεί η κυβέρνηση του Κυρ. Μητσοτάκη να είναι η χειρότερη της Μεταπολίτευσης (κατά τα λεγόμενα διαχρονικών στελεχών της, ακόμη και τέως πρωθυπουργών)…, μπορεί η μία κυβερνητική αποτυχία να διαδέχεται την άλλη…, αλλά η περιζήτητη δημοσκοπική ανατροπή δεν έρχεται.
Ακόμη και όσα ορθολογικά ακούγονται από την Αντιπολίτευση δεν φαίνεται να επιδρούν και να αλλάζουν τον μοιραίο εφησυχασμό των πολιτών. Εξάλλου η εξουσιαστική θρασύτητα των εκχωρημένων από τα Μνημόνια ασυλιών έχει εμπεδώσει στους πολίτες μιαν αίσθηση ματαιότητας της πολιτικής δράσης. Κι εδώ βρίσκεται η ηθοπλαστική επίδραση των Μνημονίων που, πλην των άλλων, διαχέουν το αίσθημα παραίτησης για την αναγκαία όσο ποτέ αλλαγή των πραγμάτων.
Έτσι, «στο τελευταίο σκαλί στου κακού τη σκάλα» οι Έλληνες στρέφουν το μελαγχολικό τους βλέμμα προς την εμφάνιση των νέων Κινημάτων που γεννά η ανάγκη επιβίωσης της πατρίδας και της κοινωνίας. Θα επαληθευτούν άραγε οι ελπίδες τους;