Γράφει η Αλεξάνδρα Λυκοκανέλλου,
(Πρόεδρος Κοινότητας Μέλισσας Δήμου Ανδραβίδας – Κυλλήνης)
Όταν είσαι κάτοικος ενός χωριού και γενικότερα της υπαίθρου, η καθημερινότητά σου είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τα ζώα.
Τα σκυλιά φύλακες, επίσης τα αγαπημένα τσοπανόσκυλα, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του κτηνοτρόφου, αλλά και τα ζώα συντροφιάς, έχουν τη δική τους θέση στην καθημερινότητά μας.
Ωστόσο, η ανεξέλεγκτη παρουσία αδέσποτων σκύλων στα χωριά μας αποτελεί ένα σοβαρό και υπαρκτό πρόβλημα, το οποίο δεν μπορούμε ούτε να υποβαθμίζουμε ούτε να αντιμετωπίζουμε με ευχολόγια.
Η εικόνα ενός ανθρώπου που δέχεται επίθεση και κινδυνεύει από αγέλη σκύλων είναι εξαιρετικά σοβαρή. Η ασφάλεια των πολιτών δεν μπορεί να τίθεται υπό διαπραγμάτευση. Οφείλουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα κατάματα, χωρίς συναισθηματισμούς που μας απομακρύνουν από την ουσία του προβλήματος.
Ως Πρόεδρος Κοινότητας, κατά καιρούς, σε συνεργασία με κατοίκους, έχουμε περιθάλψει αδέσποτα ζώα που εμφανίστηκαν στην περιοχή μας, συχνά επειδή κάποιος συνάνθρωπός μας επέλεξε να τα εγκαταλείψει σε απομακρυσμένα σημεία, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Συνέπειες που δεν περιορίζονται μόνο στην εγκατάλειψη ενός ζώου, αλλά επεκτείνονται στην ασφάλεια των ανθρώπων, στην κτηνοτροφική δραστηριότητα και στα οικόσιτα ζώα, όπως κότες, αρνιά και άλλα.
Και εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα: η δική μας ανευθυνότητα.
Τα ζώα δεν είναι αξεσουάρ. Δεν τα αποκτούμε για όσο διάστημα μας εξυπηρετούν και δεν τα εγκαταλείπουμε όταν πάψουν να μας ενδιαφέρουν. Η υπεύθυνη κηδεμονία ενός ζώου δεν είναι επιλογή κατά περίπτωση. Είναι υποχρέωση.
Ας σοβαρευτούμε, λοιπόν. Γιατί μαζί με το φιλότιμο φαίνεται να χάνεται και η αίσθηση της προσωπικής ευθύνης.
Στον Δήμο μας αναμένεται η δημιουργία δομής φιλοξενίας και διαχείρισης αδέσποτων ζώων, μια εξέλιξη που αναμφίβολα θα αποτελέσει σημαντική ανακούφιση και θα συμβάλει στην οργανωμένη αντιμετώπιση του ζητήματος.
Ωστόσο, καμία δημοτική δομή δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ατομική ευθύνη. Εάν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά μας, θα συνεχίσουμε να συζητάμε για το ίδιο πρόβλημα.
Στο σημείο αυτό, αισθάνομαι την ανάγκη να αναγνωρίσω δημόσια την καθημερινή προσφορά της Φιλοζωικής Λεχαινών, της κυρίας Αντα Παναγιωτοπουλου της κυριας Aliki Kolovou και των δραστήριων μελών της, που με συνέπεια και ευαισθησία συμβάλλουν στην προστασία και τη φροντίδα των ζώων.
Εξίσου σημαντική είναι η συνεισφορά κατοίκων της Κοινότητας που εκπροσωπώ, οι οποίοι έχουν αναλάβει πρωτοβουλίες για την ομαλή συνύπαρξη με τα ζώα και τη διασφάλιση καλύτερων συνθηκών στην καθημερινότητα του χωριού.
Μάλιστα, δύο από αυτά έχουν γίνει πλέον οι αγαπημένες μασκότ του χωριού, πλήρως εμβολιασμένα και φροντισμένα.
Αυτό αποδεικνύει στην πράξη ότι η φροντίδα, η υπευθυνότητα και η ασφάλεια μπορούν να συνυπάρχουν.
Κυρίες και κύριοι,
Μέρος του πολιτισμού μας είναι αναμφίβολα η προστασία των ζώων, αλλά και ο σεβασμός στον δημόσιο χώρο, στην υγιεινή και στην ποιότητα ζωής του τόπου όπου κατοικούμε.
Ας συμβάλουμε όλοι ουσιαστικά στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Ας μη μένουμε απλώς κριτές ή θεατές. Η κριτική είναι εύκολη. Η ανάληψη ευθύνης, όμως, είναι υποχρέωση.
Προτεραιότητα αποτελεί ο πολίτης, η ασφάλειά του και η ποιότητα της καθημερινότητάς του. Αυτό, βεβαίως, δεν αναιρεί ούτε στο ελάχιστο τις υποχρεώσεις μας απέναντι στα ζώα. Αντιθέτως, τις καθιστά ακόμη πιο επιτακτικές.
Όποιος επιλέγει να αποκτήσει ένα ζώο οφείλει να αναλαμβάνει και την ευθύνη της φροντίδας του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Σκυλιά εγκαταλελειμμένα, ζώα που βρίσκονται χτυπημένα στους δρόμους, εστίες μόλυνσης και εικόνες εγκατάλειψης και παρακμής δεν μπορούν να αποτελούν κανονικότητα για κανένα χωριό.
Και όχι, δεν μπορούμε να περιμένουμε τα πάντα από τον Δήμο. Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ακράδαντα ότι, πρέπει να διεκδικούμε από την Αυτοδιοίκηση όσα περισσότερα μπορούμε, να απαιτούμε λύσεις και να επιμένουμε στην επίλυση των προβλημάτων.
Αυτό, όμως, δεν μας απαλλάσσει από τις δικές μας υποχρεώσεις.
Κλείνοντας, αξίζει να επισημάνω την αγαστή συνεργασία με τον Δήμαρχο Γιάννη Λέντζα, ο οποίος αντιμετωπίζει με σοβαρότητα τα αιτήματά μας και αποτελεί σταθερό αρωγό στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσεων.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες συνύπαρξης ανθρώπων και ζώων.
Χρειάζεται συνεργασία, οργανωμένη πολιτική, ευαισθησία, αλλά κυρίως υπευθυνότητα.
Και θέλω να είμαι απολύτως σαφής: η προστασία των ζώων είναι δείγμα πολιτισμού, αλλά η ασφάλεια του ανθρώπου είναι αδιαπραγμάτευτη.!
Δεν θα παρακάμπτουμε ούτε θα εθελοτυφλούμε απέναντι σε καμία από τις δύο ευθύνες.
Ο σεβασμός προς τα ζώα δεν μπορεί να σημαίνει αδιαφορία για τον άνθρωπο. Και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο δεν δικαιολογεί την κακομεταχείριση των ζώων.
Αυτό είναι το μέτρο της υπευθυνότητας και του πολιτισμού μας.