Γράφει η Έλενα Κακολύρη
Αν υπάρχει ένας χώρος που σήμερα προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στην κυβέρνηση, αυτός δεν είναι άλλος από την κατακερματισμένη κεντροαριστερά. Το κυβερνητικό έργο, οι αστοχίες και τα προβλήματα της καθημερινότητας έχουν περάσει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα, καθώς σχεδόν καθημερινά η επικαιρότητα μονοπωλείται από τις εσωτερικές έριδες, τις διασπάσεις και τις προσωπικές στρατηγικές στελεχών που υποτίθεται ότι θέλουν να εκφράσουν τον προοδευτικό χώρο.
Και κάπως έτσι, όσο κι αν προσωπικά δεν θεωρώ την Έφη Αχτσιόγλου πολιτικό πρόσωπο που αξίζει να μονοπωλεί τη δημόσια συζήτηση, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει την παραίτησή της. Όχι για την ίδια, αλλά γιατί οι ψηφοφόροι οφείλουν κάποια στιγμή να πάψουν να εθελοτυφλούν.
Η πολιτική της διαδρομή τα τελευταία χρόνια είναι ενδεικτική. Αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ όχι υπό τις καλύτερες συνθήκες. Προηγήθηκε η εσωκομματική αναμέτρηση για την ηγεσία, στην οποία έθεσε υποψηφιότητα. Όταν όμως δεν κατάφερε να εκλεγεί, ακολούθησε η έξοδος και η δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα μαζί με την ομάδα των στενών συνεργατών της. Τότε, με αρκετό στόμφο, διακήρυτταν ότι «δεν θα ξεμπερδέψετε εύκολα με την Αριστερά». Τελικά, όχι μόνο εύκολα, αλλά και πολύ γρήγορα, καθώς η ίδια σήμερα αποχωρεί και από τη Νέα Αριστερά, στερώντας μαζί με τους υπόλοιπους παραιτηθέντες βουλευτές ακόμη και την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση από το κόμμα της.
Από όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα, η κυρία Αχτσιόγλου δεν δείχνει ιδιαίτερη πολιτική σταθερότητα. Αντίθετα, αφήνει την εντύπωση ότι όπου βρίσκεται, αργά ή γρήγορα δημιουργούνται συνθήκες διάλυσης και εσωστρέφειας. Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιχειρηματολογία της αποχώρησής της. Από τη μία δήλωσε ότι η απόφασή της δεν σχετίζεται με τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα από τον Αλέξη Τσίπρα. Από την άλλη, έσπευσε να τονίσει πως στόχος της είναι η συγκρότηση μιας ευρείας συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων κάτω από την ίδια πολιτική στέγη. Με άλλα λόγια, περιγράφει ακριβώς το πολιτικό σχέδιο που εδώ και μήνες αποδίδεται στον πρώην πρωθυπουργό.
Εδώ, όμως, υπάρχει και μια μεγάλη πολιτική ειρωνεία. Σύμφωνα με όσα γράφονταν και συζητούνταν έντονα εκείνη την περίοδο στον χώρο της Κουμουνδούρου (δεν τα υιοθετούμε απλώς τα μεταφέρουμε) η ίδια και η ομάδα της ήταν από εκείνες που υπονόμευαν τον Αλέξη Τσίπρα, συμβάλλοντας στο κλίμα εσωτερικής φθοράς που οδήγησε τελικά στην παραίτησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ. Ίσως, μάλιστα, αυτό να εξηγεί και το παράδοξο αποτέλεσμα των εσωκομματικών εκλογών. Ένα μεγάλο μέρος της κομματικής βάσης επέλεξε έναν σχεδόν άγνωστο τότε Στέφανο Κασσελάκη, έναν άνθρωπο που οι περισσότεροι δεν γνώριζαν καν για την ύπαρξη του στο κόμμα, μόνο και μόνο για να αποτρέψουν την εκλογή της Έφης Αχτσιόγλου. Και μόνο αυτό το γεγονός αποτελεί από μόνο του ένα ιδιαίτερα ηχηρό πολιτικό μήνυμα.
Βεβαίως, μπορεί κανείς να κατανοήσει τον πολιτικό της ελιγμό. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η Νέα Αριστερά δύσκολα θα εξασφάλιζε κοινοβουλευτική παρουσία στις επόμενες εκλογές. Επομένως, η αναζήτηση μιας νέας πολιτικής στέγης ίσως αποτελεί περισσότερο ζήτημα πολιτικής επιβίωσης παρά ιδεολογικής αναζήτησης.
Το πραγματικά ενδιαφέρον, όμως, είναι η στάση που θα κρατήσει ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Αν τελικά επιλέξει να στεγάσει πολιτικά πρόσωπα που, σύμφωνα με όσα καταλογίζονταν τότε, πρωταγωνίστησαν στις εσωτερικές συγκρούσεις και στην πόλωση του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, τότε θα υπάρχουν πολλά να ειπωθούν και ακόμη περισσότερα να σχολιαστούν. Και, δυστυχώς για όσους θέλουν να διαψευστούν αυτά τα σενάρια, οι πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του εκπροσώπου τύπου της ΕΛ.Α.Σ. δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.
Τέλος, ας τη χαίρονται και όσοι την ακολούθησαν, αποδυναμώνοντας καθοριστικά τον ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. Γιατί αυτό είναι το απτό αποτέλεσμα όλων αυτών των προσωπικών στρατηγικών και των διαδοχικών διασπάσεων. Ένα κόμμα που πριν από λίγα χρόνια κυβερνούσε τη χώρα να εμφανίζεται σήμερα, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, να δίνει μάχη ακόμη και για την είσοδό του στη Βουλή. Και το ερώτημα παραμένει απλό και θα το θέτω σε κάθε ευκαιρία: όλα αυτά για ποιόν λόγο; Για να επιστρέψουν τελικά αρκετοί από εκείνους που μέχρι πρότινος κατήγγελλαν και αποδομούσαν τον παλιό τους πολιτικό χώρο, ακριβώς στην ίδια πολιτική στέγη που εγκατέλειψαν;
Και κάπου εδώ θα ήθελα να απευθύνω μια θερμή παράκληση προς την ευρύτερη κεντροαριστερή πολυκατοικία. Καθίστε λίγο ήσυχοι. Πραγματικά, καθίστε λίγο ήσυχοι. Οι εξελίξεις τρέχουν παντού και δεν προλαβαίνουμε να τις παρακολουθήσουμε. Ο Αντώνης Σαμαράς φημολογείται ότι ετοιμάζει νέο κόμμα, παλιά του τέχνη κόσκινο. Στο ΠΑΣΟΚ οι σχέσεις Ανδρουλάκη και Δούκα εξακολουθούν να παράγουν ειδήσεις και πολιτικό ενδιαφέρον. Τα προβλήματα της οικονομίας, η ακρίβεια και η καθημερινότητα των πολιτών συνεχίζουν να απαιτούν απαντήσεις. Κι όμως, εδώ και τουλάχιστον δύο μήνες η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ποιός φεύγει, ποιός μένει, ποιός διασπάται, ποιός επανενώνεται και ποιός ετοιμάζεται να επιστρέψει από εκεί όπου έφυγε.
Βρε παιδιά, καθίστε σε μια μεριά για λίγο. Καλοκαίρι έρχεται. Πηγαίνετε για κανένα μπάνιο, κάντε διακοπές, αφήστε να περάσουν δυο-τρεις εβδομάδες χωρίς παραίτηση, διάσπαση ή νέο πολιτικό φορέα. Έχουμε κι εμείς οι υπόλοιποι να ασχοληθούμε με τον Σαμαρά που όπως προείπαμε ετοιμάζεται να ξανακάνει τον Σαμαρά, με το ΠΑΣΟΚ που συνεχίζει να τσακώνεται με τον εαυτό του και με τα προβλήματα των πολιτών που, σε αντίθεση με τα κόμματα, δεν κάνουν παύση για καλοκαίρι. Θερμές ευχαριστίες, είτε εισακουστώ είτε όχι!