Στην Ελλάδα έχουμε μια αξιοθαύμαστη ευκολία να μπερδεύουμε τον θόρυβο με την ουσία και τη δραστηριότητα με το αποτέλεσμα. Αν έπαιρνε κανείς τοις μετρητοίς τα καθημερινά πρωτοσέλιδα, η χώρα θα έπρεπε να αλλάζει κυβέρνηση κάθε Τρίτη και Πέμπτη. Ευτυχώς για την κοινή λογική και για τη σταθερότητα του τόπου, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο πεισματάρα από τις δημοσιογραφικές υπερβολές.
Η κυβέρνηση κυβερνά επειδή διαθέτει τη θεσμική πρωτοβουλία των κινήσεων. Η αντιπολίτευση αντιπολιτεύεται αναζητώντας απεγνωσμένα αφορμές σύγκρουσης. Το θεμελιώδες ερώτημα, όμως, παραμένει: ποιος πείθει;
Η απάντηση είναι μάλλον δυσάρεστη και για τους δύο: σχεδόν κανείς.
Το πρόσφατο συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Καλαμάτα λειτούργησε ως μικρογραφία του εθνικού μας παραλόγου. Ο πρωθυπουργός εξήγγειλε χρηματοδοτήσεις, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ μοίρασε τις δικές του δεσμεύσεις και οι δήμαρχοι χειροκρότησαν. Μόνο που οι πόλεις δεν φωτίζονται με δελτία Τύπου, ούτε τα απορρίμματα μαζεύονται με υπουργικές υποσχέσεις. Οι εξαγγελίες αποκτούν νόημα μόνο όταν γίνονται έργα και περνούν στους ισολογισμούς. Μέχρι τότε, αποτελούν απλώς ευχολόγια πολυτελείας. Η προσπάθεια για επίδειξη ισχύος του πρωθυπουργού στην έδρα του Σαμαρά, μάλλον δεν είχε τα αποτελέσματα για τα οποία σχεδιάστηκε.
Το ίδιο χάσμα καταγράφεται στην οικονομία. Πανηγυρίζουμε για τους μακροοικονομικούς δείκτες και τα εταιρικά κέρδη, αλλά λησμονούμε ότι η αξιοπιστία μιας οικονομικής πολιτικής δεν κρίνεται στις εκθέσεις των αναλυτών. Δοκιμάζεται στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού που καλείται να πληρώσει η μέση οικογένεια. Όταν η στατιστική ευημερεί αλλά το διαθέσιμο εισόδημα εξαϋλώνεται, η κοινωνική δυσφορία δεν είναι στατιστικό λάθος· είναι πραγματικότητα.
Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση μοιάζει εγκλωβισμένη στη δική της αυταπάτη. Στην εγχώρια πολιτική επικρατεί η αστεία αντίληψη ότι όποιος βρίσκεται στα σούσουρα των καφενείων, ισχυροποιείται. Έτσι, μια ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Παρίσι βαφτίζεται «επιστροφή», η ανακοίνωση είκοσι ενός κομματικών στελεχών στο ΠΑΣΟΚ εκλαμβάνεται ως «ορμή», και η δηλωμένη πρόθεση της Μαρίας Καρυστιανού θεωρείται εκλογική ανατροπή. Πρόκειται για λογικό άλμα. Η δημοσιότητα δεν είναι ψήφοι και οι διαβουλεύσεις διαδρόμου δεν συνιστούν κυβερνητική πρόταση.
Το Μέγαρο Μαξίμου επωφελείται αναμφίβολα από αυτόν τον κατακερματισμό. Όταν απέναντί σου έχεις ένα μωσαϊκό προσωπικών στρατηγικών και κομματικών αμηχανιών, η διατήρηση της εξουσίας μοιάζει εύκολη υπόθεση. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη λεπτομέρεια: η συσσωρευμένη κοινωνική κόπωση δεν εξαφανίζεται επειδή η αντιπολίτευση παραμένει ανίκανη. Απλώς περιμένει.
Ακόμη και στα εθνικά ζητήματα, όπως στην ηλεκτρική διασύνδεση στην Κάσο, η σοβαρότητα επιβάλλει να διακρίνουμε τις προθέσεις από τα γεγονότα. Μια ναυτική αγγελία είναι ένα χαρτί, η πόντιση του καλωδίου και η προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι πράξη. Όπως και στις διεθνείς συγκρίσεις, τα προβλήματα του Μακρόν στη Γαλλία δεν καθιστούν αυτομάτως πρότυπο την Ελλάδα.
Η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός εντυπώσεων ούτε ρητορικό μπρα ντε φερ. Η δημοκρατία δεν απονέμει τα πρωτεία σε όποιον καταγγέλλει με περισσότερο πάθος ούτε σε όποιον υπόσχεται με μεγαλύτερη άνεση. Ζητά κάτι πολύ πιο πεζό, αλλά απολύτως ανελαστικό: ορθολογισμό, μετρήσιμα αποτελέσματα και πολιτικές που αντέχουν στη βάσανο της καθημερινής πράξης. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς τροφή για τα τηλεοπτικά παράθυρα.
πηγη: