ΑρχικήΕλλάδαΤο Μαξίμου, ο Σκέρτσος και η μοναξιά των βουλευτών

Το Μαξίμου, ο Σκέρτσος και η μοναξιά των βουλευτών

Η υπόθεση Σκέρτσου δεν είναι υπόθεση Σκέρτσου. Είναι το μικρό ρήγμα από όπου φαίνεται ολόκληρη η κόπωση του κυβερνητικού οικοδομήματος. Όταν μια φράση, μια εγκύκλιος ή μια πολιτική οδηγία αρκεί για να ξεσηκώσει βουλευτές, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη διατύπωση. Βρίσκεται στο υπέδαφος.

Η Νέα Δημοκρατία κυβερνά επί χρόνια με ένα μοντέλο έντονα πρωθυπουργοκεντρικό, τεχνοκρατικό, κλειστό. Αυτό το μοντέλο είχε αποτελεσματικότητα όταν η πολιτική απαιτούσε ταχύτητα, συγκέντρωση αποφάσεων και καθαρή γραμμή. Όμως όσο πλησιάζει ο εκλογικός χρόνος, οι βουλευτές δεν σκέφτονται ως εξαρτήματα μηχανισμού. Σκέφτονται ως άνθρωποι που πρέπει να σταθούν σε καφενεία, τοπικές κοινωνίες, επαγγελματικούς συλλόγους, λαϊκές αγορές, και να υπερασπιστούν αποφάσεις που συχνά δεν συνδιαμόρφωσαν.

Εκεί αρχίζει η τριβή. Ο εξωκοινοβουλευτικός υπουργός συμβολίζει, δικαίως ή αδίκως, την εξουσία που δεν εκλέγεται αλλά καθοδηγεί. Ο βουλευτής συμβολίζει την πολιτική που εκτίθεται, φθείρεται και πληρώνει τον λογαριασμό. Όταν λοιπόν ο πρώτος εμφανίζεται να κουνά το δάχτυλο στον δεύτερο, το πράγμα ανάβει. Και ανάβει γιατί πατά σε πραγματική ανασφάλεια.

Το Μαξίμου κάνει αυτό που ξέρει: προστατεύει τον πυρήνα του. Στέλνει μήνυμα ότι οι συνεργάτες του Πρωθυπουργού δεν είναι αναλώσιμοι. Πολιτικά σωστό για τη συνοχή της κορυφής. Αλλά όχι αρκετό για τη συνοχή της παράταξης. Γιατί άλλο η πειθαρχία και άλλο η σιωπηλή δυσαρέσκεια. Η πρώτη ελέγχεται. Η δεύτερη συσσωρεύεται.

Στο βάθος υπάρχει και κάτι ακόμη: οι υποθέσεις που έρχονται από τη Δικαιοσύνη, την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις δικογραφίες, δημιουργούν αίσθηση πολιτικής πολιορκίας. Σε τέτοιες συνθήκες, οι βουλευτές ζητούν πολιτική κάλυψη, όχι σεμινάρια συμπεριφοράς.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά καθαρό: ο Μητσοτάκης δεν κινδυνεύει σήμερα από οργανωμένη εσωκομματική ανταρσία. Κινδυνεύει από την κόπωση των δικών του. Από το αίσθημα ότι το κέντρο αποφασίζει, οι βουλευτές εκτίθενται και η κοινωνία τιμωρεί. Και αυτό, στην πολιτική, είναι το πιο ύπουλο ρήγμα: δεν κάνει θόρυβο μέχρι να γίνει αποτέλεσμα.

πηγη:

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ