Η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ δεν ήταν μια εσωκομματική διαδικασία ρουτίνας. Ήταν ένας καθρέφτης. Και όπως συμβαίνει συνήθως με τους καθρέφτες της εξουσίας, δεν δείχνουν μόνο αυτό που θέλει να δει ο ηγέτης, αλλά και εκείνο που αποφεύγει να κοιτάξει κατάματα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος. Αυτό δεν αμφισβητείται από κανέναν σοβαρό παρατηρητή. Όχι επειδή η κυβέρνησή του δεν φθείρεται, όχι επειδή η κοινωνία είναι ικανοποιημένη, όχι επειδή τα σκάνδαλα δεν αφήνουν ίχνη. Αλλά επειδή απέναντί του δεν υπάρχει ακόμη συμπαγής αντιηγεμονικός πόλος. Η φθορά δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε εναλλακτική εξουσία. Προς το παρόν γίνεται αναποφασιστία, κούραση, «κανένας», πολιτική αποχή από την ελπίδα.
Εκεί βρίσκεται και το παράδοξο της στιγμής. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα γκρινιάζει, αλλά δεν εξεγείρεται. Οι βουλευτές διαμαρτύρονται στους διαδρόμους, στα πηγαδάκια, στις διαρροές, αλλά μπροστά στον πρωθυπουργό θυμούνται τα όρια της πειθαρχίας. Η εξουσία το γνωρίζει και το αξιοποιεί. Όμως κάνει λάθος αν θεωρεί ότι η σιωπή είναι συναίνεση. Συχνά είναι φόβος, υπολογισμός ή απλώς αναμονή.
Το κρίσιμο πολιτικό μήνυμα είναι ότι το Μαξίμου αναγκάζεται να ξαναδεί την παράταξη. Το επιτελικό κράτος, όταν λειτουργεί χωρίς πολιτική όσμωση, μετατρέπεται από εργαλείο συντονισμού σε μηχανισμό αποξένωσης. Οι βουλευτές δεν θέλουν να είναι διακοσμητικά πρόσωπα μιας κεντρικής σκηνοθεσίας. Θέλουν ρόλο, κάλυψη, πρόσβαση, λόγο. Και όσο πλησιάζει ο εκλογικός ορίζοντας, αυτό το αίτημα θα γίνεται πιο θορυβώδες.
Η ανάδειξη Βορίδη δεν είναι τυχαία. Εκφράζει την ανάγκη ενός τμήματος της ΝΔ να ξαναβρεί ιδεολογικό ένστικτο, να απαντήσει επιθετικά, να μην εμφανίζεται μονίμως απολογούμενο απέναντι στους θεσμικούς και επικοινωνιακούς αντιπάλους του. Αντίθετα, η υπόθεση Δένδια δείχνει τα όρια της απόστασης. Στην πολιτική, η δημοφιλία χωρίς συμμετοχή στη μάχη μένει ωραία φωτογραφία, όχι δύναμη ανατροπής.
Το σημερινό συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά καθαρό: ο Μητσοτάκης δεν κινδυνεύει ακόμη από τους αντιπάλους του. Κινδυνεύει από την ψευδαίσθηση ότι η προσωπική του ανθεκτικότητα αρκεί για να υποκαταστήσει την πολιτική ανασύνταξη της παράταξής του. Η ηγεμονία δεν χάνεται πάντα με έκρηξη. Μερικές φορές αρχίζει να ραγίζει όταν οι κομπάρσοι καταλαβαίνουν ότι χωρίς αυτούς δεν υπάρχει παράσταση.
πηγη: