Στην πολιτική, όπως και στις παλιές βιβλιοθήκες, το σημαντικό δεν είναι πάντοτε το βιβλίο που βρίσκεται ανοιχτό πάνω στο τραπέζι. Είναι εκείνο που κάποιος έχει τραβήξει μισό από το ράφι, για να το δουν οι μυημένοι. Οι παραπολιτικές στήλες λειτουργούν ακριβώς έτσι: δεν αποκαλύπτουν την αλήθεια, την υπαινίσσονται. Δεν περιγράφουν το γεγονός, το μεταμφιέζουν σε σημάδι. Και όποιος διαβάζει μόνο τις λέξεις, χάνει το τελετουργικό.
Τι μας λέει, λοιπόν, το σημερινό τελετουργικό; Ότι η προεκλογική περίοδος άρχισε προτού ανακοινωθεί. Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν περιμένει την κάλπη για να θέσει το δίλημμα, την προετοιμάζει σαν σκηνή όπου οι ρόλοι έχουν ήδη μοιραστεί. Στο κέντρο, η σταθερότητα. Στην περιφέρεια, το χάος. Ανάμεσα, οι αμφίθυμοι, οι πικραμένοι, οι επίδοξοι, οι χρήσιμοι και οι ενοχλητικοί.
Ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται σαν πρόσωπο με διπλή ανάγνωση. Για ορισμένους είναι ο θόρυβος στο εσωτερικό της δεξιάς πολυκατοικίας, εκείνος που υπενθυμίζει ότι οι παλιές ιστορίες δεν πεθαίνουν, απλώς μετακομίζουν από το γραφείο στο παρασκήνιο. Για άλλους, όμως, παραμένει φορέας θεσμικής μνήμης, άνθρωπος που μπορεί να σταθεί σε μια δικαστική αίθουσα και να προκαλέσει πολιτικούς συνειρμούς πέρα από την κομματική του θέση. Εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον: δεν έχουμε σύγκρουση για ένα πρόσωπο, αλλά για το νόημά του.
Το ΠΑΣΟΚ, πάλι, παίζεται ως άλλο σύμβολο. Όχι ως καθαρός αντίπαλος, αλλά ως ερώτημα. Είναι κόμμα εξουσίας ή μηχανισμός αναμονής; Έχει αρχηγό που μπορεί να γεμίσει το κάδρο ή χρειάζεται δανεικό πολιτικό βάρος από πρόσωπα που ανήκουν περισσότερο στην ιστορία του παρά στο μέλλον του; Η αναφορά σε βαριά ονόματα δεν είναι φιλολογία. Είναι υπαινιγμός ελλείμματος.
Και ύστερα εμφανίζονται οι πολεοδομίες, το ΤΕΕ, τα περιφερειακά κανάλια, το ΥΠΕΞ. Φαινομενικά μικρά κεφάλαια. Στην πραγματικότητα, τα περιθώρια του χειρογράφου, όπου συχνά γράφονται τα πιο κρίσιμα σχόλια. Εκεί βρίσκεται η πραγματική εξουσία: στις άδειες, στις υπογραφές, στα τοπικά δίκτυα, στα θεσμικά περάσματα, στις σιωπηλές συναλλαγές που κάνουν το κράτος να μοιάζει αιώνιο και ταυτόχρονα πάντα διαθέσιμο προς μεταρρύθμιση.
Η κυβερνητική αφήγηση είναι ευφυής: παρουσιάζει τη φθορά ως αφορμή εκκαθάρισης. Όμως έχει ένα λογικό πρόβλημα. Δεν μπορείς επ’ άπειρον να εμφανίζεσαι ως διώκτης ενός συστήματος του οποίου έχεις γίνει διαχειριστής. Κάποτε ο μεταρρυθμιστής συναντά στον καθρέφτη τον διοικητή.
Άρα, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «Μητσοτάκης ή αστάθεια». Είναι ποιος θα ερμηνεύσει πρώτος τα σημάδια. Διότι στην πολιτική δεν κερδίζει πάντα αυτός που λέει την αλήθεια. Συχνά κερδίζει εκείνος που πείθει τους άλλους ότι κρατά το κλειδί του λαβυρίνθου.
πηγη: