Γράφει η Μαρία Συλαϊδή
(Αρθρογράφος – Συγγραφέας)
Υπάρχουν ήχοι που δεν ξεχνιούνται ποτέ. Ένας από αυτούς είναι το τελευταίο κουδούνι του σχολείου. Εκείνο το κουδούνι που σκόρπιζε τα παιδιά στις γειτονιές, στις αλάνες, στα χωριά και στις αυλές, αναγγέλλοντας πως το καλοκαίρι είχε επιτέλους φτάσει. Οι παλιοί ίσως το θυμούνται καλύτερα. Θυμούνται τις σχολικές ποδιές, τις τσάντες που άδειαζαν βιαστικά πάνω στο κρεβάτι, τα τετράδια που έκλειναν για τρεις ολόκληρους μήνες και τα ξυπόλητα τρεξίματα στους χωματόδρομους του χωριού. Θυμούνται το τελευταίο αντίο στους συμμαθητές, τις αγκαλιές, τα γέλια, τις υποσχέσεις πως θα ξαναβρεθούν τον Σεπτέμβριο. Και ύστερα ερχόταν εκείνη η γλυκιά ελευθερία του καλοκαιριού ,σαν να άνοιγε μια μυστική πόρτα. Μια πόρτα που οδηγούσε σε θάλασσες, παιχνίδια, παγωτά, ποδήλατα, βραδινές βόλτες και αμέτρητες ιστορίες κάτω από τα αστέρια. Κι όμως, κάπου εκεί, πίσω από τις άδειες αίθουσες και τα ήσυχα θρανία, έμενε πάντα το σχολείο, σαν ένας παλιός, καλός φίλος.
Σαν να έκλεινε για λίγο τα μάτια του για να ξεκουραστεί. Να φυλάξει μέσα του όλα όσα έζησαν τα παιδιά τη χρονιά που πέρασε. Τα γέλια τους,τις προσπάθειές τους, τις μικρές και μεγάλες νίκες τους. Γιατί κάθε σχολική χρονιά είναι ένα ταξίδι και κάθε Ιούνιος δεν είναι μόνο ένα τέλος ,είναι η αρχή μιας καινούργιας περιπέτειας.
Μικρές συμβουλές για:
Γονείς
*Μη ρωτήσετε μόνο το παιδί τι βαθμούς πήρε φέτος. Ρωτήστε το τι έμαθε για τον εαυτό του.
*Γιορτάστε το τέλος της σχολικής χρονιάς ως μια προσωπική κατάκτηση.
*Δώστε χώρο στην ξεκούραση και στο ελεύθερο παιχνίδι.
Εκπαιδευτικούς
*Αφιερώστε λίγο χρόνο στις αναμνήσεις της χρονιάς.
*Υπενθυμίστε στα παιδιά πόσο έχουν προοδεύσει.
*Αφήστε τους μια ευχή για το καλοκαίρι.
Δραστηριότητα για παιδιά:
Το Βάζο των Καλοκαιρινών Αναμνήσεων
Υλικά: Θα χρειαστείτε ένα γυάλινο βάζο,χρωματιστά χαρτάκια,μαρκαδόρους.
Γράφετε: Τι αγαπήσατε φέτος στο σχολείο. Τι θέλετε να κάνετε το καλοκαίρι. Ποιο είναι το
μεγαλύτερο όνειρό σας για τον Σεπτέμβριο.
Το βάζο θα το ανοίξετε την πρώτη μέρα της νέας σχολικής χρονιάς σαν υπενθύμιση των αναμνήσεων σας .
Προτάσεις βιβλίων
Σ’ αγαπάμε,Κυρία! – Luis Amavisca
Ένα βιβλίο-φόρος τιμής σε όλους τους δασκάλους που βοηθούν τα παιδιά μας να ανοίξουν τα φτερά τους.
Δασκάλα για μια μέρα – Αλεξάνδρου Κ, Γιώτα
Μια ιστορία για την αξία της δημιουργικής σκέψης και της φαντασίας σε ένα σχολείο που δίνει στα παιδιά τον χώρο και τον χρόνο να εκφραστούν, να πειραματιστούν και να ανθίσουν.
Ένα γράμμα από τη δασκάλα σου – Olsen Shannon
Καλώς ήρθες στο σχολείο! Η τάξη σου σε περιμένει για να μάθεις, να παίξεις, να κάνεις νέους φίλους και να περάσουμε υπέροχες στιγμές. Μη σε φοβίζει η νέα αρχή, θα είμαι πάντα δίπλα σου και μαζί θα ξεπερνάμε τις δυσκολίες. Ξεκινάμε
Διήγημα
«Το τελευταίο γράμμα της τάξης»
Η Ειρήνη και ο Αλέξανδρος περίμεναν αυτή τη μέρα από τον Σεπτέμβριο,την τελευταία μέρα του σχολείου. Εκείνη τη μέρα που τα βιβλία θα έμεναν επιτέλους κλειστά. Που οι τσάντες θα ήταν σχεδόν άδειες. Που τα παιδιά θα έφευγαν γελώντας προς το καλοκαίρι. Το
πρωινό εκείνο ο ήλιος έλαμπε από νωρίς. Οι αυλές του σχολείου είχαν γεμίσει φωνές.
Κάποια παιδιά έτρεχαν,άλλα παιδιά φωτογραφίζονταν,άλλα αγκαλιάζονταν σαν να επρόκειτο να χωριστούν για χρόνια.
Η Ειρήνη κοίταξε την τάξη τους.
«Περίεργο» είπε.
«Τι συμβαίνει;» τη ρώτησε ο Αλέξανδρος.
«Νιώθω χαρούμενη και στεναχωρημένη μαζί.»
«Κι εγώ» απάντησε ο Αλέξανδρος.
Το κουδούνι χτύπησε για τελευταία φορά και οι δάσκαλοι μέσα στις τάξεις μοίρασαν τους ελέγχους. Έδωσαν ευχές,έβγαλαν φωτογραφίες και σιγά σιγά το σχολείο άρχισε να αδειάζει.
Η αυλή όμως γέμιζε,γιατί είχε φτάσει η αγαπημένη στιγμή όλων. Το μπουγέλο. Νεροπίστολα,
μπαλόνια με νερό,γέλια,φωνές,παιδιά που έτρεχαν παντού.
Η Ειρήνη και ο Αλέξανδρος είχαν ήδη γίνει μούσκεμα,όταν ξαφνικά θυμήθηκαν ότι είχαν ξεχάσει τα καπέλα τους στην τάξη. Ανέβηκαν βιαστικά τις σκάλες. Το σχολείο μέσα ήταν σχεδόν άδειο και οι διάδρομοι ήσυχοι. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές και τότε το είδαν. Ένα λευκό φάκελο πάνω στην έδρα που έγραφε με μεγάλα μπλε γράμματα:
«Για τα παιδιά που μεγάλωσαν φέτος.»
Η Ειρήνη, πήρε το φάκελο και τον άνοιξε. Μέσα υπήρχε ένα γράμμα,το ξεδίπλωσε σιγα σιγα και άρχισε να διαβάζει:
“Αγαπημένα μου παιδιά,όταν ήρθατε τον Σεπτέμβριο, ήσασταν λίγο διαφορετικοί. Κάποιοι ήταν φοβισμένοι. Κάποιοι άλλοι ντροπαλοί και κάποιοι ανυπόμονοι. Σήμερα,όμως, φεύγετε λίγο πιο δυνατοί, λίγο πιο σοφοί, λίγο πιο γενναίοι. Σας είδα να λύνετε δύσκολες ασκήσεις. Να
διαβάζετε. Να προσπαθείτε. Μα περισσότερο από όλα σας είδα να γίνεστε φίλοι. Να βοηθάτε ο ένας τον άλλο. Να μοιράζεστε. Να συγχωρείτε κι αυτά είναι τα πιο σημαντικά μαθήματα
από όλα. Τώρα ήρθε η ώρα να φύγετε για το καλοκαίρι. Να τρέξετε στις παραλίες. Να φτιάξετε κάστρα στην άμμο. Να γεμίσετε τις τσέπες σας με κοχύλια και ιστορίες. Εγώ θα μείνω εδώ για να ξεκουράσω τα θρανία. Θα αφήσω τις κιμωλίες να ονειρευτούν. Θα φυλάξω τις ζωγραφιές σας και θα σας περιμένω. Γιατί κάθε Σεπτέμβριο οι πόρτες μου ανοίγουν ξανά για παιδιά που γύρισαν λίγο πιο ψηλά, λίγο πιο ώριμα και γεμάτα νέες ιστορίες. Μέχρι τότε να μην ξεχάσετε να ζήσετε.
Με αγάπη
Το σχολείο σας.”
Η Ειρήνη σταμάτησε να διαβάζει,τα μάτια της είχαν βουρκώσει. Ο Αλέξανδρος κοίταξε
γύρω του τα θρανία,τον πίνακα,τα παράθυρα. Ξαφνικά όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Σαν να είχαν ψυχή.
«Λες να το έγραψε στ’ αλήθεια το σχολείο;» ψιθύρισε ο Αλέξανδρος.
«Ίσως» απάντησε η Ειρήνη κρατώντας στα χέρια της το γράμμα.
Κατέβηκαν ξανά στην αυλή. Τα παιδιά συνέχιζαν να τρέχουν. Τα νερά πετούσαν παντού. Ο ήλιος έλαμπε. Το καλοκαίρι είχε ήδη αρχίσει και για μια στιγμή, ανάμεσα στα γέλια και στις σταγόνες που έλαμπαν σαν μικρά διαμάντια στον αέρα, η Ειρήνη κοίταξε πίσω το σχολείο.
Ήταν σαν να τους χαιρετούσε. Σαν να τους έλεγε:
«Καλό καλοκαίρι, παιδιά. Θα σας περιμένω να γυρίσετε!.»
Και μην ξεχνάτε,το σχολείο δεν είναι μόνο ένα κτίριο,είναι ένα κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας και κάθε σχολική χρονιά που τελειώνει δεν παίρνει μαζί της τις στιγμές που ζήσαμε.
Τις μετατρέπει σε αναμνήσεις κι αυτές μένουν για πάντα στην καρδιά μας.