(Του Δημήτρη Π. Μητρόπουλου – Νομικός)
Τα αποτελέσματα των εκλογών στο κρατίδιο Σαξονίας-Άνχαλτ της Γερμανίας δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Οι λίγες, θεσμικές και επιστημονικές εταιρίες δημοσκοπήσεων, που συνήθως είναι «παραρτήματα» σοβαρών και πολύπλευρων Ινστιτούτων Έρευνας, μάς είχαν προϊδεάσει.
Το AfD, όπως προβλεπόταν εδώ και καιρό, έφτασε στα όρια της αυτοδυναμίας προξενώντας πανικό στους …ανυποψίαστους παράγοντες τής ΕΕ, μεταξύ των οποίων και η ανεκδιήγητη Αντιπρόεδρος της Κομισιόν και αρμόδια για την εξωτερική πολιτική ΚάγιαΚάλλας. Η ανιστόρητη αυτή κυρία αποφάνθηκε ότι «…ηεπικράτηση της ακροδεξιάς είναι αποτέλεσμα της απειλής που δέχεται η ΕΕ»(!!) Εννοούσε, ως συνήθως, τη Ρωσική Ομοσπονδία, εξαιτίας της οποίας οι Γερμανοί απορρίπτουν τα κατεστημένα κόμματα και στρέφονται προς το …ακροδεξιό εναλλακτικό κόμμα το οποίο έχει διακηρύξει ότι είναι κατεπείγουσα ανάγκη για τη Γερμανία και την Ευρώπη να συμφωνήσει με το Κρεμλίνο!Η φιλορωσική δηλαδή τοποθέτηση του AfD, κατά την Κάλλας, στρέφει τους Γερμανούς προς τη Μόσχα!!!
Σ’αυτήναπάντησαν πολλοί ψηφοφόροι, μεταξύ των οποίων και μία ηλικιωμένη νοσοκόμα σε Νοσοκομείο τής Δρέσδης που είπε ήρεμα: «Τί δεν θέλουμε να δούμε… Είμαστε απλώς εξουθενωμένοι με την πολιτική των τελευταίων γερμανικών κυβερνήσεων και της ΕΕ…».
Η απλή αυτή και πεντακάθαρη απάντηση δείχνει τον σταθερό προσανατολισμό των οργάνων τής ΕΕ αλλά και των κυβερνήσεων των χωρών (κυρίως της ΟΝΕ) να «ξηλώσουν» όλα τα κεκτημένα τής μακράς Σοσιαλδημοκρατικής Συναίνεσης της μεταπολεμικής Ευρώπης, της καλύτερης δηλαδή μορφής τού εξανθρωπισμένου καπιταλιστικού συστήματος.
Η μεταπολεμική Σοσιαλδημοκρατία παρέσυρε και τα χριστιανοδημοκρατικά κ.λπ. κόμματα σ’αυτή τη συναινετική πολιτική ώστε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη με τη συμμετοχή όλων, να εξασφαλιστεί στους πολίτες (γηγενείς και μετανάστες) μια αξιοπρεπής ζωή.Ήταν η καλύτερη εκδοχή τού καπιταλιστικού συστήματος, την οποία οι κλασικοί τού Μαρξισμού είχαν προδιαγράψει για χώρες που διέθεταν προηγμένο επίπεδο παραγωγικών σχέσεων σε όλους τους τομείς (πρωτογενής παραγωγή, μεταποίηση, βιομηχανική ανάπτυξη, υπηρεσίες κ.λπ.).
Στους κόλπους αυτής τής Σοσιαλδημοκρατικής Συναίνεσης ωρίμασαν οι θεσμοί τού Κοινωνικού Κράτους Δικαίου (δωρεάν παιδεία όλων των επιπέδων, κρατικές και δημοτικές συγκοινωνίες, υψηλού επιπέδου δημόσια υγεία σε σύγχρονα νοσοκομεία, ταμεία αλληλοβοήθειας και ανεργίας που κάλυπταν τις στοιχειώδεις ανάγκες μιας αξιοπρεπούς βιοτής, ανεμπόδιστη απόλαυση όλων των δημοσίων αγαθών –η παροχή καισυντήρησητων οποίων ήταν προτεραιότητα του πολιτικού συστήματος και της αυτοδιοίκησης-, προσιτές τιμές στα βασικά καταναλωτικά αγαθά κ.λπ.).
Το κοινωνικό αυτό «πολίτευμα» τής μεταπολεμικής περιόδου στην κεντρική Ευρώπη είχε, μεταξύ των άλλων, και πηγή έμπνευσης το καθεστώς τής λεγόμενης «γιουγκοσλαβικής αυτοδιαχείρισης» που καθιέρωσε ο Τίτο και οι διανοούμενοι αντιστασιακοίστην πολυεθνική και πολυθρησκευτική Ομοσπονδία τής Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, την οποία έβαλε στόχο να διαλύσει-μέσω της αναρρίπησης φυλετικών εθνικισμών και θρησκευτικών διαφορών- η δογματική τού ανερχόμενου καιαντικοινωνικού νεοφιλελευθερισμού.
Τη μεταπολεμική αυτή περίοδο ευημερίας τής Ευρώπης είχε προβλέψει ο περίφημος Γερμανός φιλόσοφος Καρλ Μαρξ που, παρουσία τού επίσης Γερμανού επιστήθιου φίλου και συνεργάτη του, διανοούμενου και εργοστασιάρχη, Φρίντριχ Έγκελς, διακήρυξε στον σύντομο λόγο του στις 8-9-1872 στο Εργατικό Κέντρο Άμστερνταμ, μεταξύ άλλων, ότι: «Γνωρίζουμε ωστόσο ότι πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τους θεσμούς, τα ήθη και τις παραδόσεις των διαφόρων χωρών… Δεν αρνούμαστε ότι υπάρχουν χώρες όπως η Αμερική, η Αγγλία (και αν γνώριζα καλύτερα τους θεσμούς σας, θαπροσέθετα ίσως καιτην Ολλανδία) όπου οι εργάτες μπορούν να επιτύχουν τον στόχο τους με ειρηνικά μέσα…».
Δυστυχώς όλη αυτή η ανεκτίμητη παράδοση του κοινωνικού κεκτημένου καταργείται από τους ευρωπαίους με τις Συνθήκες τού Μάαστριχτ και του Άμστερνταμ. Σιγά-σιγά πέρασαν στον άκρατοχρηματιστικό νεοφιλελευθερισμό με το δόγμα «ΤΙΝΑ» («ThereIsNoAlternative») που παρέσυρε και εξακολουθεί να γκρεμίζει, το ένα μετά το άλλο, όλα τα θαυμαστά επιτεύγματα και τους θεσμούς τού Κοινωνικού Κράτους… Για να φτάσουμε σήμερα σε μια αφυδατωμένη από ιδεολογίες και όραμα, αποστεωμένη και παρακολουθηματική Ευρώπη που απλώς «βλέπει τα τρένα να περνούν», δηλαδή την οικονομική ανάπτυξη και ευημερία να αλλάζουν ήπειρο και αυτή -ασθμαίνουσα και αποπροσανατολισμένη-να πορεύεται «σαν το φτερό στον άνεμο», χωρίς ταυτότητα, χωρίς παράδοση, απογοητεύοντας τους λαούς της. Όλο και φανερότερα αναθέτει τη διακυβέρνηση, με πολύ μεγάλη βέβαια λαϊκή αποχή, στους «εκλεκτούς» τού κυρίαρχου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Η αρχή έγινε με τον υπάλληλο μεγάλου-διαχρονικού τραπεζικού ομίλου κ.Μακρόν, που διέλυσε το πολιτικό σύστημα και πέταξε στο καλάθι των αχρήστων την περίφημη Διακήρυξη του Ανθρώπου και του Πολίτη. Και μετά η Γερμανία με τον Φρίντριχ Μερτςπου μεταπήδησε από επικεφαλής τού Εποπτικού Συμβουλίου τού ευρωπαϊκού κλάδου τής BlackRock (της μεγαλύτερης εταιρίας διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο) και της Τράπεζας «ΗSBCTrinkaus&Βurkhardt» στη καγκελαρία μέσω του παρηκμασμένου CDU. Έχουμε εισέλθει δηλαδή στην περίοδο τής πλήρους παρακμής τής πολιτικής δημοκρατίας στην Ευρώπη όπου οι μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί οίκοι αναλαμβάνουν απευθείας τη διακυβέρνηση της γηραιάς ηπείρου.
«Τί άλλη χρείανέχομεν μαρτύρων» για τη σημερινή ΕΕ που έχει πλέον καταντήσει «καρκίνωμα» στην πλάτη των λαών;