(Του Δημήτρη Π. Μητρόπουλου– Νομικός)
Σοβαρές ιστοσελίδες, μη σιτιζόμενες από τον κρατικό κορβανά τής μεροληπτικής ενημέρωσης (όπως το Banking News,epikaira κ.ά.) δημοσίευσαν πρόσφατα μία Έκθεση του ΔΝΤ για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, με πρωτοφανή συμπεράσματα για τα τραπεζικά χρονικά τής πατρίδας μας: ότι το 81% των εταιρικών δανείων των τεσσάρων λεγόμενων «συστημικών» τραπεζών έχουν χορηγηθεί σε μόλις 10 επιχειρηματικούς ομίλους!! Ήταν, ως εκ τούτου, επόμενο το ΔΝΤ με Έκθεσή του να προειδοποιήσει για τον λεγόμενο «κίνδυνο συγκέντρωσης» («concentrationrisk»), αφού τα συγκεκριμένα ποσά -όπως υπολόγισε- αντιστοιχούν στο 121,6% των συνολικών εποπτικών κεφαλαίων («tier 1»), δηλαδή αυτών που είναι τα«ποιοτικότερα» μιας τράπεζας, το «μαξιλάρι που έχει για να απορροφήσει ζημιές» χωρίς να καταρρεύσει πριν από τα μέτρα μείωσης πιστωτικού κινδύνου.Το ΔΝΤ προειδοποιεί ότι η συγκέντρωση του κινδύνου στους ίδιους δανειολήπτες πολλαπλασιάζει το ενδεχόμενο ενός «σοβαρού ατυχήματος» που θα χτυπήσει περισσότερες από μία τράπεζες ταυτόχρονα!!
Το πρωτοφανές αυτό γεγονός στη μεταπολεμική ιστορία τής πατρίδας μας συνιστά τραγική ειρωνεία για μία ήδη ταλαιπωρημένη χώρα. Γιατί είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι -αλλοτριωμένες πλέον και εξωνημένες σε ξένα funds και λοιπά κερδοσκοπικά κεφάλαια- τράπεζες είναι «συστημικές» μόνο ως προς το ιστορικό τής κεφαλαιοποίησής τους με χρήματα του λαού.
Έτσι λοιπόν εξηγείται:
-γιατί ο ρυθμός εξαφάνισης των μικρομεσαίων, που ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων η «ραχοκοκαλιά» τής οικονομίας και της κοινωνίας, έχει εσχάτως επιταχυνθεί, -γιατί τα πλουτοπαραγωγικά στοιχεία, δημόσια και ιδιωτικά, κατάσχονται ή ιδιοποιούνται από τις τράπεζες και τα «μητρικά» ή «θυγατρικά» τους funds που παραμένουν ακόμη και σήμερα, την εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης, «αγνώστων στοιχείων», -γιατί όλα συγκεντρώνονται στους ολιγοπωλιακούς ή μονοπωλιακούς κολοσσούς τού νομαδικού κεφαλαίου και -γιατί οι μεγάλοι επενδυτικοί βραχίονες των προνοητικών Ασφαλιστικών Ταμείων των εγρήγορων και πλούσιων χωρών (όπως η Νορβηγία, ο Καναδάς, η Σαουδική Αραβία κ.ά.) και κυρίως το διεθνές τουρκικό, ισραηλινό και λιβανέζικο κεφάλαιο, έχουν επιπέσει σε ό,τι κινείται ή σε ό,τι υπόσχεται κέρδη. Έτσι το ελληνικό κράτος μεταβάλλεται ταχέως σε «τιμαριωτικό μόρφωμα». Μια νεο-αποικιακή εκδοχή τής ετεροδιακυβέρνησης όπου η αλλοτρίωση των πηγών πλούτου μιας κοινωνίας είναι το …μεταμοντέρνο σύστημα. Οι πηγές δηλαδή πλούτου μεταβιβάζονται σε άλλους, ξένους και ισχυρούς, που δεν χρειάζεται πλέον να καταφεύγουν σε δαπανηρούς και ανθρωποκτόνους πολέμους για να κατακτήσουν μία χώρα, αλλά μετέρχονται της μεταμοντέρνας αυτής μεθόδου, της αλλοτρίωσης των παραγωγικών της μέσων. Δηλαδή, με τη χρηματοδότηση των τραπεζών που ο ίδιος ο λαός πλήρωσε για την ανακεφαλαιοποίησή τους, αγοράζουν και εκμεταλλεύονται όλα τα στοιχεία τού διαχρονικού άυλου και υλικού της πλούτου που σχημάτισαν οι αιώνες. Όλα αυτά είναι τα αποτελέσματα του γ’ γενικευμένου και ανακεφαλαιωτικού Μνημονίου Τσίπρα και του υπερΤαμείου, που ψήφισαν όλες οι μνημονιακές δυνάμεις,με διάρκεια 100 χρόνων ως προς το σκέλος τής αλλοτρίωσης του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου τής πατρίδας. Αυτό πρέπει διαρκώς να το επαναλαμβάνουμε μήπως και οι πολίτες αποφασίσουν επιτέλους να αποβάλλουν με την ψήφο τους αυτούς που το εισήγαγαν, αυτούς που το ψήφισαν και αυτούς που το εφαρμόζουν. Γιατί με τη φόρα που έχουν πάρει οι δυνάμεις τής μνημονιακής διακυβέρνησης, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τίποτε. Ας μην εκπλαγούμε δηλαδή, μετά την «πώληση» και του Χρηματιστηρίου τής Αθήνας σε έναν ιδιωτικό χρηματιστικό όμιλο, να πάρουν σειρά και άλλες δημόσιες λειτουργίες… Να ακολουθηθεί δηλαδή το αποτυχημένο υπόδειγμα που μας επέβαλε εδώ και δεκαετίες το λεγόμενο «βρυξελληνικό ρεύμα»: Να αντικαθιστούμε τις κρατικές λειτουργίες, τις δημόσιες υπηρεσίες και αρχές, τα ΝΠΔΔ κ.ά. με τις λεγόμενες «Ανεξάρτητες Αρχές» που εξακολουθούν να «φυτρώνουν» όπου υπάρχει μία εποπτική, ελεγκτική, διαπιστωτική ή τιμωρητική δραστηριότητα (κυρίως οικονομικού και θεσμικού ενδιαφέροντος), αλλά στο εξής με εκπροσώπους των δανειστών, των «ανώνυμων» funds, των πάσης φύσεως αγοραστών. Αυτή άλλωστε είναι μια δοκιμασμένη μέθοδος, με την οποία οι κυβερνήσεις (κατά κόρον οι μνημονιακές όπως και η παρούσα) «διαφθείρουν» τις συνειδήσεις αξιόλογων επιστημόνων και λοιπών δημόσιων λειτουργών (ακόμη και δικαστικών) που, με την προσδοκία μιας τέτοιας καλοπληρωμένης θέσης μετά τον τερματισμό τής ενεργούς τους υπηρεσίας, θα τους εξασφαλίζει μια πλουσιοπάροχη ζωή. Μπρος σ’αυτόν τον θεσμικό κατήφορο, οι πολίτες πρέπει επιτέλους να παρέμβουν με όποιον τρόπο τούς επιτρέπει το Σύνταγμα και να ζητήσουν την οριστική λήξη αυτής τής θεσμικής απαξίωσης και την ανάληψη πάλι των ευθυνών διακυβέρνησης από τους εκπροσώπους τής συντεταγμένης λειτουργίας τού Δρώντος Λαού. Γιατί η έννοια της «περιεκτικής» δημοκρατίας δεν είναι να διαχέεις τις ευθύνες σου προς πάσα κατεύθυνση αλλά να κυβερνάς υπεύθυνα λαμβάνοντας υπόψη σου όλες τις πτυχές τού υπό εξέταση ζητήματος, όλες τις απόψεις και τις ανάγκες των πολιτών. Αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση όλων γιατί, αν κρίνουμε από το μέχρι σήμερα κοινωνικό κλίμα, λίγοι δυστυχώς αντιλαμβάνονται την επερχόμενη συρρίκνωση της πατρίδας και της κοινωνίας. Λίγοι δηλαδή κατανοούν ότι οι παντοειδείς «βάρβαροι» έρχονται ενώ «…εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί».