Η κυβέρνηση θα ήθελε πολύ να τελειώσει η ιστορία των υποκλοπών με μια δικαστική πράξη, ένα αρχείο, μια ψυχρή διατύπωση και λίγη θεσμική σιωπή. Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί σαν δικογραφία. Δεν μπαίνει εύκολα στο ράφι, ειδικά όταν πίσω της αφήνει την υποψία ότικάποιοι άκουγαν, κάποιοι ήξεραν, κάποιοι σιώπησαν και κάποιοι σήμερα παριστάνουν τους θεματοφύλακες της κανονικότητας.
Το Μαξίμου παίζει το γνωστό παιχνίδι της υπεροχής:«σεβόμαστε τη Δικαιοσύνη», «η χώρα προχωρά», «οι θεσμοί λειτουργούν». Ωραία λόγια, χρήσιμα, αναγκαία. Αλλά όταν η κοινωνία δεν πείθεται,η θεσμική επίκληση αρχίζει να μοιάζει με κουρτίνα. Και η κουρτίνα, όσο βελούδινη κι αν είναι, δεν εξαφανίζει το δωμάτιο από πίσω.
Ο Ανδρουλάκης, από την άλλη, επιχειρεί να ξανακάνει την υπόθεση κεντρικό πολιτικό μέτωπο. Έχει λόγο να το κάνει. Είναι ο ίδιος θύμα παρακολούθησης. Έχει όμως και ένα πρόβλημα: η ηθική καταγγελία δεν αρκεί αν δεν μετατρέπεται σε πολιτική στρατηγική. Η Εξεταστική απαιτεί αριθμούς. Και οι αριθμοί στη Βουλή δεν είναι ρητορική. Είναι σκληρό ταμείο. Αν το ΠΑΣΟΚ χρειαστεί ψήφους από χώρους που πολιτικά δεν θέλει να αγγίξει, τότε η υπόθεση κινδυνεύει να μπει σε άλλη παγίδα:να γίνει εργαλείο όλων, αλλά ιδιοκτησία κανενός.
Το πιο ενδιαφέρον όμως δεν είναι η αντιπολίτευση. Είναι η ΝΔ. Κάτω από την εικόνα κυβερνητικής σταθερότητας υπάρχει ένα κόμμα που μουρμουρίζει. Βουλευτές που αισθάνονται ότι πληρώνουν τη φθορά χωρίς να συμμετέχουν στην εξουσία. Στελέχη που βλέπουν τουςεξωκοινοβουλευτικούς τεχνοκράτες να αποφασίζουν και την Κοινοβουλευτική Ομάδα να χειροκροτεί εκ των υστέρων. Και πρόσωπα όπως ο Σκέρτσος γίνονται βολικοί στόχοι, γιατί πάνω τους συμπυκνώνεται όλη η ένταση ανάμεσα στο επιτελικό κράτος και την παλιά κομματική ΝΔ.
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα για τον Μητσοτάκη. Όχι αν θα περάσει άλλη μία πολιτική καταιγίδα. Έχει περάσει πολλές. Το ερώτημα είναι αν μπορεί ακόμη να ορίζει ο ίδιος το νόημα των γεγονότων. Να λέει «σταθερότητα» και να ακούγεται σταθερότητα. Να λέει «μεταρρύθμιση» και να μην ακούγεται μηχανισμός αυτοπροστασίας. Να λέει «θεσμοί» και να μη σηκώνεται ειρωνικό χαμόγελο.
Οι υποκλοπές δεν θα ρίξουν μόνες τους την κυβέρνηση. Αλλά μπορούν να κάνουν κάτι πιο ύπουλο: να διαβρώσουν το ηθικό της πλεονέκτημα. Και όταν μια κυβέρνηση χάνει την αίσθηση ότι στέκεται ψηλότερα από τους αντιπάλους της, τότε δεν κινδυνεύει από ένα σκάνδαλο. Κινδυνεύει από την ίδια της τη φθορά.
πηγη: