Η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα μοιάζει να ισορροπεί με έναν εκκρεμή δισταγμό ανάμεσα στον θεσμικό εκσυγχρονισμό και την αρχαϊκή ανάγκη για προστασία κάτω από το φτερό ενός ισχυρού ηγεμόνα. Η Βουλή δεν ετοιμάζεται απλώς για άλλη μία άβολη ψηφοφορία. Ετοιμάζεται για μια σκηνή αποκάλυψης. Η Επιτροπή Δεοντολογίας εισηγήθηκε ομόφωνα την άρση ασυλίας 13 βουλευτών της ΝΔ που περιλαμβάνονται στη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ οι ίδιοι έχουν ζητήσει να αρθεί η ασυλία τους. Αυτό σημαίνει ότι το πραγματικό πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι πια το τυπικό μέρος της υπόθεσης. Είναι το πολιτικό της αποτύπωμα.
Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα για το Μαξίμου. Γιατί όταν χρειάζεται «μασάζ» σε βουλευτές πριν από μυστική ψηφοφορία, το θέμα δεν είναι η νομική ερμηνεία, αλλά το έλλειμμα εμπιστοσύνης στο εσωτερικό της πλειοψηφίας. Το Newmoney μιλά για 40 έως 60 βουλευτές που σκέφτονται αποχή ή διαφοροποίηση, ενώ το Powergame περιγράφει τηλεφωνική κινητοποίηση από κομματικά στελέχη για να πέσουν οι τόνοι και να κλειδώσει η γραμμή. Όταν μια κυβέρνηση χρειάζεται τόσα τηλέφωνα για να περάσει κάτι που οι ίδιοι οι ελεγχόμενοι ζητούν, τότεδεν έχει απλώς αρρυθμία. Έχει ρήγμα.
Το πιο αποκαλυπτικό, όμως, δεν είναι η αναστάτωση. Είναι ο τρόπος που αυτή ντύνεται. Το επιχείρημα που διακινείται είναι σχεδόν παιδαριώδες στην κομψότητά του: «αφού οι ίδιοι θέλουν να πάνε στον φυσικό δικαστή, πώς θα τους το αρνηθείτε;». Πολιτικά ακούγεται λογικό. Θεσμικά όμως φανερώνει πανικό. Γιατί η κυβέρνηση δεν ζητά απλώς μια ψήφο, ζητά από την κοινοβουλευτική της ομάδα να συνυπογράψει ότι δεν υπάρχει καν χώρος για δισταγμό. Και αυτό, σε ένα κόμμα εξουσίας, είναι πάντα σημάδι αδυναμίας, όχι ισχύος.
Σαν να μην έφτανε αυτό, στο κάδρο μπαίνει και η Λάουρα Κοβέσι. Ο Βηματοδότης καταγράφει ευθείες κυβερνητικές βολές κατά της δικογραφίας, την ώρα που η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας βρίσκεται στην Αθήνα και συναντά τον Γιώργο Φλωρίδη στις 22 Απριλίου, πριν εμφανιστεί στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Εδώ το πράγμα χάνει την αθωότητά του. Δεν μοιάζει με εσωτερική κομματική γκρίνια, αλλά με κυβέρνηση που φλερτάρει με μετωπική σύγκρουση με έναν ευρωπαϊκό θεσμό επειδή η εσωτερική της πειθαρχία τρίζει.
Η αλήθεια είναι πιο σκληρή από τα παραπολιτικά παιχνίδια. Η ΝΔ δεν απειλείται σήμερα από μια δικαστική διαδικασία. Απειλείται από το ενδεχόμενο να φανεί ότι μετά από τόσα χρόνια εξουσίας δεν μπορεί πια να ξεχωρίσει πού τελειώνει η πολιτική προστασία και πού αρχίζει η θεσμική ευθύνη. Κι αν αυτό συμβεί, η ζημιά δεν θα μετρηθεί μόνο σε ψήφους. Θα μετρηθεί σε κύρος. Και η απώλεια κύρους είναι η αρχή του τέλους για κάθε εξουσία που έχει συνηθίσει να κυβερνά σαν να της ανήκει το σκηνικό.
Τι αναδεικνύει κάθε στήλη
Βγαίνει ήδη ένα πρώτο μοτίβο: και οι τρεις στήλες σπρώχνουν την ίδια βασική ιστορία, ότι το θέμα δεν είναι η νομική ουσία μόνο, αλλά ο εσωτερικός έλεγχος της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Το βασικό συμπέρασμα δε, είναι ένα: δεν γράφουν απλώς για την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, γράφουν για ένα τεστ εσωτερικού ελέγχου της ΝΔ, με φόντο την ονομαστική ψηφοφορία της Τετάρτης 22 Απριλίου για τις άρσεις ασυλίας και την παράλληλη άφιξη της Λάουρα Κοβέσι στην Αθήνα. Το κοινό τους αφήγημα είναι ότι το πρόβλημα του Μαξίμου δεν είναι μόνο νομικό ή επικοινωνιακό, αλλά βαθιά πολιτικό και κοινοβουλευτικό.
Πρώτο εύρημα
Και οι τρεις στήλες επιμένουν ότι γίνεται «μασάζ» στους βουλευτές της ΝΔ. Το Newmoney μιλά για «κομψό μασάζ» και ανεβάζει το εύρος των δυσαρεστημένων στους 40-60, μάλιστα περιλαμβάνοντας και «ασυνήθεις υπόπτους», δηλαδή βουλευτές κοντά στον Μητσοτάκη. Ο Βηματοδότης κατεβάζει τον αριθμό «κοντά στους 20», αλλά δίνει την ίδια ουσία: τα τηλέφωνα από το Μαξίμου έχουν πάρει φωτιά. Το Big Mouth το κάνει ακόμη πιο επιχειρησιακό, κατονομάζοντας Χαρακόπουλο και Μπεκίρη ως αγωγούς αυτής της πίεσης και προσθέτοντας ότι το πρώτο κύμα δεν πήγε καλά. Η απόκλιση 20 έναντι 40-60 δεν είναι ασήμαντη: δείχνει ότι ο αριθμός χρησιμοποιείται και ως εργαλείο εντυπώσεων. Ο πυρήνας όμως είναι κοινός και αξιόπιστος, επειδή επαναλαμβάνεται και από τα τρία κανάλια: υπάρχει πραγματική νευρικότητα στη γαλάζια ΚΟ.
Δεύτερο εύρημα
Το βασικό επιχείρημα πίεσης είναι ίδιο παντού. Οι ελεγχόμενοι βουλευτές ζητούν οι ίδιοι την άρση ασυλίας τους, άρα όποιος δεν ψηφίσει υπέρ εμφανίζεται σαν να τους «προστατεύει» ή να παρεμβαίνει στη Δικαιοσύνη. Αυτό το σχήμα το σπρώχνουν τόσο το Newmoney όσο και ο Βηματοδότης, ενώ το Big Mouth λέει καθαρά ότι κρίσιμος παράγοντας θα είναι τι θα πουν από το βήμα της Βουλής οι ίδιοι οι έντεκα. Η Επιτροπή Δεοντολογίας είχε ήδη εισηγηθεί ομόφωνα υπέρ της άρσης για τους 11 και οι ίδιοι είχαν ζητήσει να ελεγχθούν, άρα οι στήλες δεν επινοούν το θεσμικό υπόβαθρο, χτίζουν πάνω του πολιτική πίεση.
Τρίτο εύρημα
Ο Βηματοδότης ανεβάζει το διακύβευμα. Δεν μένει στο «αν θα σπάσουν βουλευτές», αλλά μετατρέπει την ιστορία σε θεσμική σύγκρουση κυβέρνησης – Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, παραθέτοντας δημόσιες επιθέσεις κυβερνητικών στελεχών κατά της δικογραφίας και βάζοντας στο κάδρο ευθέως την Κοβέσι. Αυτό δεν είναι απλή παραπολιτική λεπτομέρεια. Είναι προειδοποίηση: αν η κυβέρνηση φανεί ότι επιτίθεται στους ευρωπαϊκούς θεσμούς ακριβώς την ώρα που η επικεφαλής της EPPO επισκέπτεται την Αθήνα και συναντά τον Φλωρίδη, το κόστος δεν θα είναι μόνο εσωτερικό αλλά και διεθνές. Εδώ ο Βηματοδότης παίζει ένα ρόλο σαν «θεσμικό καμπανάκι».
Τέταρτο εύρημα
Το Newmoney και το Big Mouth ανοίγουν τη συζήτηση στην «επόμενη μέρα». Το πρώτο το κάνει με δύο τρόπους: αφενός χτυπά τον Ανδρουλάκη μέσω Παναγόπουλου και της αμηχανίας για τη γραμματεία του ΠΑΣΟΚ, αφετέρου περνά σε επιχειρηματικό πεδίο με το μπλοκ Περιστέρη-Σαλονίκη στην ΕΥΔΑΠ. Το δεύτερο μιλά για επιστροφή Μπρατάκου εν όψει εκλογών, «παρέα πρώην ΠΑΣΟΚων» που ψάχνει μετεκλογική σταθερότητα και προχωρημένες συζητήσεις για εκπρόσωπο Τύπου του υπό διαμόρφωση φορέα Τσίπρα. Με απλά λόγια: οι στήλες λένε στο πολιτικό και επιχειρηματικό σύστημα ότι το σημερινό επεισόδιο δεν είναι μεμονωμένο, είναι πρόλογος ανακατατάξεων.
Πέμπτο εύρημα
Οι πηγές τους φαίνονται από το ίδιο το υλικό. Το κομμάτι για τα τηλέφωνα και τις γραμμές πειθάρχησης παραπέμπει σε κοινοβουλευτικούς και κομματικούς διαύλους. Το σκέλος Κοβέσι-EPPO παραπέμπει σε δικαστικές και θεσμικές πηγές. Το σκέλος ΕΥΔΑΠ παραπέμπει σε επιχειρηματικές πηγές, ιδίως αφού η αύξηση της συμμετοχής της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ στην ΕΥΔΑΠ είναι καταγεγραμμένη δημοσίως. Άρα οι στήλες δεν είναι ένα ενιαίο «κουτσομπολιό». Είναι κόμβοι διαρροών από τρία οικοσυστήματα: Μαξίμου/Βουλή, Δικαιοσύνη, αγορά.
Η ατζέντα πίσω από τα κείμενα
Το Newmoney θέλει να πει: «το ρήγμα είναι μεγαλύτερο απ’ όσο ομολογείται και οι πολιτικές αναταράξεις τέμνουν και την οικονομική εξουσία». Ο Βηματοδότης θέλει να πει: «προσέξτε, γιατί το Μαξίμου κινδυνεύει να χρεωθεί θεσμική εκτροπή ύφους απέναντι στην EPPO». Το Big Mouth θέλει να πει: «η φθορά γεννά ήδη σενάρια ανασύνθεσης, μέσα κι έξω από τη ΝΔ». Καθένα λοιπόν βαράει άλλο καμπανάκι, αλλά όλα χτυπούν στο ίδιο κτίριο.
Ποιον θέλουν να επηρεάσουν;
- Πρώτα τους ίδιους τους βουλευτές της ΝΔ, ώστε να καταλάβουν ότι η ψήφος τους παρακολουθείται πολιτικά και θα διαβαστεί ως δήλωση πίστης ή διαφοροποίησης.
- Δεύτερον το Μαξίμου, για να το πιέσουν είτε να σκληρύνει είτε να μαζευτεί.
- Τρίτον το κεντρώο πολιτικό-επιχειρηματικό ακροατήριο, που θέλει να ξέρει αν ανοίγει παράθυρο μετεκλογικών ανασυνθέσεων.
- Και τέταρτον την αντιπολίτευση, κυρίως ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, που παρουσιάζονται όχι ως έτοιμη εναλλακτική, αλλά ως χώροι όπου επίσης παίζεται μάχη ηγεσίας και μηχανισμών
πηγη: