Η χώρα δεν κινείται απλώς προς εκλογές. Κινείται προς μια ακόμη αναμέτρηση με τον ίδιο της τον εαυτό. Η κυβέρνηση «ζεσταίνει μηχανές», η αντιπολίτευση «ανασυντάσσεται», οι δημοσκοπήσεις διαβάζονται σαν χρησμοί και όλοι ψάχνουν να καταλάβουν αν ο Μητσοτάκης πάει για κάλπες ή απλώς αφήνει την απειλή της κάλπης να δουλεύει για λογαριασμό του. Κλασικό ελληνικό έργο: τίποτα δεν ανακοινώνεται, αλλά όλα υπονοούνται.
Μόνο που πίσω από την εκλογική φιλολογία σέρνεται κάτι βαρύτερο: η υπόθεση των πολεοδομιών. Εκεί δεν έχουμε απλώς ένα σκάνδαλο. Έχουμε ακτινογραφία κράτους. Άδειες, αυθαίρετα, «γρηγορόσημα», μεσάζοντες, δημοσιογραφικές παρυφές, δικαστικές νύξεις, αυτοδιοικητικά δίκτυα. Δηλαδή το γνωστό ελληνικό θαύμα: ένα κράτος που κάνει τον αυστηρό στον πολίτη, αλλά γίνεται μαλακό σαν χαλβάς όταν συναντά οργανωμένη εξυπηρέτηση συμφερόντων. Και ύστερα απορούμε γιατί ο κόσμος δεν πιστεύει τις θεσμικές διακηρύξεις.
Η κυβέρνηση έχει ακόμη πολιτική υπεροχή γιατί απέναντί της δεν υπάρχει συγκροτημένος αντίπαλος. Υπάρχει ΠΑΣΟΚ που ψάχνει να γίνει κάτι περισσότερο από αξιοπρεπής δεύτερη σκέψη. Υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ που περισσότερο θυμίζει υπόθεση εσωτερικής εκκαθάρισης παρά κόμμα εξουσίας.Υπάρχει δεξιά πίεση από πρώην, νυν και φαντασιακούς σωτήρες, που μιλούν σαν να μην κυβέρνησαν ποτέ, σαν να μην ευθύνονται για τίποτα,σαν η Ιστορία να ξεκινά κάθε πρωί από την ανάρτησή τους.
Αλλά εδώ είναι το ζόρι για το Μαξίμου: άλλο η ανυπαρξία αντιπάλου και άλλο η ανυπαρξία προβλήματος. Η ακρίβεια, η στέγη, η φορολογική πίεση, η κόπωση της μεσαίας τάξης, η αίσθηση ότι οι ισχυροί πάντα βρίσκουν παράθυρο, δεν ακυρώνονται επειδή η αντιπολίτευση είναι μπερδεμένη. Η κοινωνία μπορεί να μη βλέπει εναλλακτική κυβέρνηση, αλλά βλέπει πολύ καθαρά τον λογαριασμό.
Η χώρα μπαίνει σε προεκλογική τροχιά χωρίς πολιτικό ενθουσιασμό. Με κυβέρνηση που θέλει να κεφαλαιοποιήσει σταθερότητα, αντιπολίτευση που δεν έχει ακόμη μετατρέψει τη φθορά σε πρόταση, και ΜΜΕ που, το καθένα από τη δική του σκοπιά, σπρώχνει το αφήγημα της επόμενης σύγκρουσης.
Οι εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, δεν θα κριθούν μόνο από το ποιος δείχνει πιο σοβαρός. Θα κριθούν από το ποιος πείθει ότι μπορεί να βάλει τάξη σε ένα κράτος που ξέρει να ψηφιοποιείται στο gov.gr, αλλά στις πολεοδομίες του εξακολουθεί να μιλά τη γλώσσα του φακέλου. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Όχι η ημερομηνία της κάλπης. Η ημερομηνία ενηλικίωσης του κράτους.
πηγη: