Υπάρχουν ημέρες που η πολιτική μοιάζει με κακοσκηνοθετημένη παράσταση: πολλοί πρωταγωνιστές, πολλά φώτα, πολλή φασαρία και ελάχιστη αλήθεια. Και υπάρχουν άλλες, πιο επικίνδυνες, όπου η αλήθεια βρίσκεται μπροστά σε όλους, αλλά το σύστημα επιμένει να τη σερβίρει ως τεχνική λεπτομέρεια. Η σημερινή ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Η κυβέρνηση δεν βρίσκεται απλώς μπροστά σε μια δύσκολη συγκυρία. Βρίσκεται μπροστά στο άθροισμα των δικών της επιλογών. Η υπόθεση που αγγίζει τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η σκιά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η πολιτική αμηχανία γύρω από τις ασυλίες και η ανάγκη να ανακοινωθούν μέτρα με κοινωνικό πρόσημο συνθέτουν μια εικόνα όχι τυχαίας πίεσης, αλλά δομικής φθοράς. Δεν είναι ένα μεμονωμένο ατύχημα.Είναι η στιγμή που το μοντέλο εξουσίας αρχίζει να δείχνει ότι κουράστηκε να παριστάνει το άτρωτο.
Το Μαξίμου επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα με τον γνωστό τρόπο: λίγη κοινωνική ανακούφιση, λίγη αποφασιστικότητα, λίγη ρητορική περί σταθερότητας. Μόνο που αυτή τη φορά το κόλπο δείχνει φθαρμένο. Όχι επειδή τα μέτρα δεν έχουν αξία για όσους πιέζονται, αλλά επειδή δεν αρκούν για να κρύψουν ότι πίσω από τη βιτρίνα τρίζει ο μηχανισμός. Όταν βουλευτές της συμπολίτευσης ζυγίζουν βήματα, μετρούν αποστάσεις και κοιτούν πρώτα την εκλογική τους επιβίωση και μετά τη γραμμή, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι πολιτικό, βαθύ και εσωτερικό.
Και η αντιπολίτευση; Εκεί βρίσκεται το δεύτερο παράδοξο της εποχής. Απέναντι σε μια κυβέρνηση που ματώνει, δεν ορθώνεται μια πειστική εναλλακτική, αλλά ένα τοπίο πολυδιάσπασης, μικροφιλοδοξιών και διαρκούς ανακύκλωσης προσώπων και σεναρίων. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ακόμη πείσει ότι μπορεί να γίνει ρεύμα εξουσίας, ενώ ο χώρος γύρω από τον Τσίπρα εξακολουθεί να παράγει περισσότερο θόρυβο παρά προοπτική. Έτσι η κυβέρνηση διασώζεται όχι από τη δύναμή της, αλλά από τη δυσκολία των αντιπάλων της να μετατρέψουν τη φθορά της σε πολιτική πρόταση.
Αυτό ακριβώς είναι το πιο ανησυχητικό. Η χώρα μοιάζει να κυβερνάται από μια εξουσία που χάνει έδαφος, χωρίς να εμφανίζεται ακόμη μια αντιπολίτευση που να μπορεί να το καταλάβει. Κι όταν συμβαίνει αυτό, το κενό δεν το καλύπτει η σοβαρότητα. Το καλύπτουν οι μηχανισμοί, οι φόβοι και η διαχείριση των εντυπώσεων.
Η πολιτική, όμως, αργά ή γρήγορα εκδικείται όσους πιστεύουν ότι αρκεί να ελέγχουν το σκηνικό. Γιατί στο τέλος δεν μετρά ποιος έστησε καλύτερα τη μέρα. Μετρά ποιος μπορεί να αντέξει την επόμενη.
πηγη: