Η συμβίωση με έναν σκύλο γεννά καθημερινά δεκάδες θεωρίες. Από τη βόλτα στη γειτονιά μέχρι τις συζητήσεις μεταξύ ιδιοκτητών, κυκλοφορούν αμέτρητες «χρυσές συμβουλές» για την εκπαίδευση και την ψυχολογία τους. Το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτές οι απόψεις αναπαράγονται άκριτα ως θέσφατα. Όταν στηρίζουμε τη σχέση με το κατοικίδιό μας σε λανθασμένες αντιλήψεις, κινδυνεύουμε να σαμποτάρουμε την ίδια του την ισορροπία.
Ας δούμε πέντε από τις πιο βαθιά ριζωμένες παρανοήσεις που συνεχίζουμε να αναπαράγουμε.
1. Η παγίδα του σκυλοπάρκου
Η έννοια της κοινωνικοποίησης έχει παρερμηνευτεί σε μεγάλο βαθμό. Πολλοί θεωρούν πως ένας κοινωνικός σκύλος πρέπει να αλληλεπιδρά ασταμάτητα με κάθε ομόφυλό του. Στην πραγματικότητα, ο πραγματικός στόχος είναι η ουδετερότητα. Ένας σωστά κοινωνικοποιημένος σκύλος μπορεί να παραμένει ήρεμος και συγκεντρωμένος, αγνοώντας τα ερεθίσματα γύρω του —είτε αυτά είναι αυτοκίνητα και θόρυβοι, είτε άλλοι άνθρωποι και ζώα.
Τα πάρκα σκύλων κρύβουν ρίσκα. Εκεί μέσα συναντά κανείς άγνωστα ζώα με απρόβλεπτες συμπεριφορές και κηδεμόνες που συχνά δεν έχουν τον έλεγχο. Μια και μόνο τραυματική εμπειρία σε έναν τέτοιο χώρο αρκεί για να αναπτύξει ένα κουτάβι μόνιμες ανασφάλειες.
2. Το κούνημα της ουράς δεν ισούται πάντα με χαρά
Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο λάθος στην ανάγνωση της σκυλίσιας γλώσσας του σώματος. Η κίνηση της ουράς μαρτυρά απλώς συναισθηματική διέγερση, η οποία όμως δεν είναι πάντα θετική. Μπορεί να κρύβει άγχος, εκνευρισμό, ένταση ή ετοιμότητα για επίθεση.
Για να καταλάβουμε τι νιώθει ένα ζώο, πρέπει να κοιτάξουμε τη συνολική του εικόνα. Αν η ουρά κινείται αλλά το υπόλοιπο σώμα είναι «κοκαλωμένο», το βλέμμα είναι καθηλωμένο και τα αυτιά σε περίεργη θέση, ο σκύλος προειδοποιεί. Δεν πλησιάζουμε ποτέ απομονώνοντας ένα και μόνο χαρακτηριστικό.
3. Η ωμοδιατροφή δεν ξυπνάει «άγρια ένστικτα»
Ο ισχυρισμός ότι το ωμό κρέας θα μετατρέψει τον σκύλο σε επιθετικό θηρευτή ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας. Η επιλογή της συγκεκριμένης διατροφής (BARF) αφορά καθαρά τη θρεπτική προσέγγιση που επιλέγει κάθε ιδιοκτήτης και δεν έχει καμία απολύτως σύνδεση με τη συμπεριφορά.
Ο χαρακτήρας ενός σκύλου διαμορφώνεται από το DNA του, τις εμπειρίες του, το περιβάλλον και τον τρόπο που τον καθοδηγούμε. Το τι βάζει στο μπολ του δεν πρόκειται να αλλάξει την προσωπικότητά του. Κάθε απόφαση για το διαιτολόγιό του, πάντως, πρέπει να γίνεται σε συνεννόηση με τον κτηνίατρο.
4. Το κλισέ του «λευκού χαρτιού»
«Ο σκύλος γίνεται όπως τον μάθεις». Αυτή η φράση παραβλέπει εντελώς τη γενετική. Προφανώς η εκπαίδευση και η ανατροφή παίζουν σπουδαίο ρόλο, όμως κανένα κουτάβι δεν γεννιέται ως άδεια σελίδα.
Ακόμα και μέσα στην ίδια γέννα, οι χαρακτήρες διαφέρουν ριζικά. Κάποια ζώα είναι εκ φύσεως πιο τολμηρά, άλλα πιο εσωστρεφή, άλλα έχουν τεράστια αποθέματα ενέργειας. Η εκπαίδευση δεν είναι ένα εργαλείο για να επανασχεδιάσουμε τον σκύλο σύμφωνα με τα γούστα μας, αλλά ο τρόπος για να κατανοήσουμε και να διαχειριστούμε τις δικές του, μοναδικές προδιαθέσεις.
5. Μικρόσωμα σκυλιά: Σκύλοι, όχι αξεσουάρ
Υπάρχει η τάση να αντιμετωπίζονται τα πολύ μικρά σκυλάκια σαν να μην έχουν τις ανάγκες του είδους τους. Όμως, είτε ένα ζώο είναι τρία κιλά είτε τριάντα, παραμένει σκύλος. Έχει ανάγκη να περπατήσει, να χρησιμοποιήσει την όσφρησή του, να εξερευνήσει το περιβάλλον και να κουραστεί πνευματικά και σωματικά.
Η μόνιμη τάση των κηδεμόνων να τα κρατούν στην αγκαλιά για να τα «προστατεύσουν» από τον έξω κόσμο, συχνά τους στερεί βασικά δικαιώματα. Η εκτόνωση είναι απαραίτητη για όλους, ανεξαρτήτως μεγέθους.
Κοιτάζοντας την πραγματικότητα
Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε είναι ο εξανθρωπισμός. Προσπαθούμε να μεταφράσουμε τις αντιδράσεις του σκύλου με βάση τη δική μας, ανθρώπινη λογική. Αντί να ακούμε τις γενικεύσεις του περιβάλλοντός μας, οφείλουμε να μάθουμε να διαβάζουμε τον σκύλο που έχουμε δίπλα μας, σεβόμενοι τις πραγματικές, δικές του ανάγκες.
Πηγή: topetmou.gr