Ο Τραμπ διαπραγματεύεται με τον Πούτιν, η Ευρώπη ψάχνει τον ρόλο της και στην Αθήνα μετράμε αν η Νέα Δημοκρατία θα κρατήσει το 25%. Τρεις διαφορετικές αγωνίες, που καταλήγουν στο ίδιο ερώτημα. Τι αξίζει περισσότερο στην πολιτική, η ικανότητα να διαχειρίζεσαι τις εξελίξεις ή η ικανότητα να αλλάζεις την καθημερινότητα των ανθρώπων;
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό δίλημμα της επόμενης περιόδου. Αρκεί μια κυβέρνηση που εξασφαλίζει σταθερότητα σε έναν ασταθή κόσμο ή απαιτείται να αποδείξει ότι αυτή η σταθερότητα παράγει μεγαλύτερη ευημερία; Και αντιστρόφως, αρκεί μια αντιπολίτευση που περιγράφει πειστικά τα προβλήματα ή οφείλει να δείξει πώς θα τα αντιμετωπίσει χωρίς να υπονομεύσει όσα λειτουργούν;
Η κυβέρνηση έχει σοβαρούς λόγους να προβάλλει τον Κάθετο Διάδρομο, τις ενεργειακές συνεργασίες και τα νέα μέτρα για τη βιομηχανία. Η γεωπολιτική ασφάλεια είναι πραγματικό δημόσιο αγαθό. Δεν είναι όμως λευκή επιταγή. Ένας αγωγός πρέπει να μεταφέρει ενέργεια σε ανταγωνιστικές τιμές, μια διασύνδεση να ολοκληρώνεται και μια βιομηχανική επιδότηση να μειώνει μετρήσιμα το παραγωγικό κόστος. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να μετράμε ως εθνικό κέρδος αυτό που παραμένει κυβερνητική προσδοκία.
Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση έχει μπροστά της μια κοινωνία που αισθάνεται την οικονομική πίεση. Δεν χρειάζεται να την εφεύρει. Χρειάζεται να της απαντήσει. Το ΠΑΣΟΚ επιμένει στην αυτονομία του, ο Αλέξης Τσίπρας επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση και οι πολιτικές στήλες εξετάζουν διαρκώς τους συσχετισμούς. Αλλά οι συσχετισμοί δεν αλλάζουν με την περιγραφή τους. Αλλάζουν όταν οι πολίτες αναγνωρίζουν μια πειστική πρόταση διακυβέρνησης.
Γι’ αυτό και η συζήτηση περί 25% είναι περισσότερο αποκαλυπτική απ’ όσο φαίνεται. Ένα ποσοστό μπορεί να αποτελεί εκλογικό στόχο. Δεν απαντά όμως από μόνο του τι είδους εντολή ζητεί μια κυβέρνηση, ούτε τι διαφορετικό προτείνουν όσοι επιδιώκουν να την αντικαταστήσουν.
Στο μεταξύ, το παρασκήνιο αναζητεί μηνύματα στις κινήσεις Καραμανλή, στις εξελίξεις γύρω από την Γκιλφόιλ και στις πληροφορίες για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου. Ορισμένες μπορεί να αποδειχθούν σημαντικές. Χωρίς επιβεβαιωμένες αποφάσεις, όμως, δεν αποτελούν ακόμη αλλαγή πολιτικής πραγματικότητας.
Το ουσιαστικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς «σταθερότητα ή αλλαγή». Αυτό είναι ένα βολικό σύνθημα που επιτρέπει σε όλους να αποφεύγουν τις λεπτομέρειες. Το πραγματικό δίλημμα είναι σταθερότητα με μετρήσιμο αποτέλεσμα ή αλλαγή με συγκεκριμένο σχέδιο και αξιόπιστο κόστος.
Η κυβέρνηση οφείλει να αποδείξει τι παράγει η συνέχειά της. Η αντιπολίτευση να εξηγήσει τι θα παράγει η εναλλακτική της. Διότι στο τέλος ούτε οι διεθνείς φωτογραφίες ούτε οι δημοσκοπικές υποσχέσεις πληρώνουν τους λογαριασμούς. Και η δημοκρατία, ευτυχώς, δεν βαθμολογεί τις προθέσεις. Κρίνει τις συνέπειες.
Η ίδια λογική ανάλυσης μπορεί να προσαρμοστεί σε οργανισμούς, επιχειρήσεις, θεσμικά projects, πολιτικά πρόσωπα και ομάδες επικοινωνίας που χρειάζονται καθαρό αφήγημα, καλύτερη κατανόηση των συσχετισμών και πιο σωστή δημόσια τοποθέτηση.
Κεντρική διαπίστωση: Η σημερινή έντυπη ατζέντα κυριαρχείται από τη διεθνή ενεργειακή αναταραχή, αλλά το μεγαλύτερο ελληνικό πολιτικό διακύβευμα βρίσκεται αλλού: στο κατά πόσον η κυβέρνηση μπορεί να μετατρέψει τη διεθνή της δραστηριότητα και τις οικονομικές παρεμβάσεις σε χειροπιαστά αποτελέσματα, την ώρα που οι αντίπαλοί της αναζητούν τρόπο να μετατρέψουν τη δυσαρέσκεια σε πολιτική εναλλακτική.
πηγη: