Ο Ακύλας παρουσίασε μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, απέφυγε τον κίνδυνο να γίνει φλύαρη και φολκλόρ και επένδυσε στο συναίσθημα μέσα από ένα ταξίδι στον χρόνο με διάσπαρτα σύμβολα – Προκρίθηκε πανηγυρικά με διθυραμβικά σχόλια στα social media
Η πρόκριση του Ακύλα δεν ήταν απλά αναμενόμενη. Ηταν προσδοκώμενη, επιθυμητή και για να χρησιμοποιήσουμε και ένα σύνθημα, που σε αυτή την περίπτωση ακούγεται ευοίωνο, ήταν δίκαιο και έγινε πράξη. Δεν έκανε απλά θόρυβο, δεν ήταν προϊόν του μουσικού και τηλεοπτικού συστήματος, δεν ευνοήθηκε από κολλητούς και από τους γνωστούς «καρεκλοκένταυρους» της showbiz.
Ο Ακύλας προκρίθηκε στον Τελικό της Eurovision γιατί το άξιζε. Όχι με το σπαθί αλλά με το πατίνι του. Αυτό το αμφιλεγόμενο μέσο, που όσο και αν ταλαιπωρεί κι εγκυμονεί κινδύνους στις λεωφόρους, στα δικά του πόδια έβαλε φτερά κι τον ανέβασε ακόμη πιο ψηλά. Η παρουσία του στην σκηνή του Α’ Ημιτελικού της Eurovision ήταν άρτια. Μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Μία ιστορία που απέφυγε τον κίνδυνο να γίνει φλύαρη και φολκλόρ και επένδυσε στο συναίσθημα μέσα από ένα ταξίδι στον χρόνο με διάσπαρτα σύμβολα που ανά πάσα στιγμή ερέθιζαν το θυμικό. Σκηνογραφία, σκηνοθεσία, φωτισμός και σύλληψη βαθμολογούνται με άριστα. Οι αναφορές στην Μάνα, στην Αρχαία Ελλάδα, στην Ελενα Παπαρίζου, στα video games, στην ταχύτητα, στα χρώματα και στα φώτα, στις πίστες που δρασκελίζουν οι νέες γενιές σαν πρωταγωνιστές παιχνιδιών ήταν κομμάτια ενός σύγχρονου παζλ, το οποίο είχε τόσο καλά προετοιμαστεί, που όλα πήγαν περίφημα.
πηγη: